اگه تو خط ساحلي بين ناحيه ماركه (Le Marche) و آبروتزو(Abruzzo)  سفر كرده باشيد، احتمالا با ترابوك كو (Trabucco) برخورد كرديد.

 

ترابوك كو يه سازه چوبي بزرگ، داخل آبه كه واسه ماهيگيري استفاده ميشه. يه تور بزرگ به اين سازه چوبي آويزونه كه ماهيگيرا ازش براي جمع كردن صيدشون استفاده ميكنن.

 

 

معمولا چهار نفر روي ترابوك كو كار ميكنن. يكي چمشمش به افقه و مسئول ديده بانيه. بقيه با جرثقيل، تور سنگين ماهيگيري رو بالا ميكشن و تصميم ميگيرن كه كدوم ماهيها رو نگه دارن.

 

 

تا مدتها كسي به اين ترابوك كوها اهميت نميداد، اما امروزه از تعدادي كه باقي مونده مثل آثار باستاني حفاظت ميشه. قديميترين اونا، ترابوك كو دي سن فرانچسكو (Trabucco di San Francesco)  نزديك شهر ويه استه (Vieste) است. البته يكي ديگه هم تو سن لورنتزو (San Lorenzo) هست كه هنوز ازش استفاده ميشه، اما بقيه اشون یا بازسازي شدن يا به رستوران تبدیل شدن . 

 

 

 

Chiesa dei Morti یا کلیسای مردگان، کلیسای کوچیکی تو شهر اوربانیاست (Urbania) که مجموعه جالب و در عین حال ترسناکی رو به نمایش گذاشته.

 

یه راهروی عجیب و غریب سبک باروک که قبلا بهش کاپللا کولا (Capella Cola) میگفتن شما رو میبره به Cimitero delle mummie (گورستان مومیائیها).

 

 

هجده مومیائی، تو ویترینهای شیشه ایی، از سال 1833 پشت محراب، به نمایش گذاشته شدن. آب بدن این اجساد توسط یه کپک قارچی جذب شده و اونا رو به طور طبیعی به مومیائی تبدیل کرده و باعث شده سالم بمونن.

 

 

اگه موقع بازدید راهنمائی وجود داشته باشه، بهتون میگه که هرکدوم از این مومیائیها کی هستن و چطور مردن. جونیکه مرض قلبی داشته، زنی که موقع سزارین مرده ( زمان قرون وسطی زیاد پیش میومده) و یه مقتول از جمله این مومیائیها هستند.

 

شهر اوربانیا، 17 کیلومتری شهر اوربینو (Urbino) تو ناحیه مارکه (Le Marche) قرار داره و کلیسا همه روزه بجز دوشنبه ها و دوم نوامبر بازه.

 

 

Le Mummie di Ferentillo

  

 

تو شهر کوچک فرنتیللو (Ferentillo) در امبریای (Umbria) جنوبی، پائین کلیسای سنتو استفانو (Santo Stefano)، یه مجموعه شگفت انگیز وجود داره.

 

یه میکرو قارچ بسیار کمیاب، به بدن اجسادی که اونجا دفن شده بودن، نفوذ کرده و با تبدیل کردن اونا به یه جور مومیایی طبیعی، اجساد رو از پوسیده شدن محافظت کرده. بعضی از بهترین نمونه های اجساد، تو قسمتی از پائین کلیسا که حالا موزه مومیائیها به شمار میاد به نمایش گذاشته شده.

 

 

کلیسای سنتو استفانو، یه کلیسای قرن پانزدهمیه، که بالای یه کلیسای قدیمی ساخته شده که قدمت اون به قرن دوازدهم برمیگرده. این کلیسا قدیمی بین سالهای 1500 تا 1871 یعنی زمانیکه که مومیائیها کشف شدند، به عنوان گورستان استفاده میشده. بعضی از اجساد هنوز مو، ریش و دندونهای کاملا سالم و حتی لباس دارند.

 

 

تو موزه افراد جالب زیادی به نمایش گذاشته شده. وکیلی که به قتل رسیده، به همراه قاتلش و مادری که کنار بچه اش به خواب ابدی رفته. افراد مسن، بچه ها و کشیشها نمونه های دیگه هستند اما غیر معمولترین افراد، زائرین چینی هستند که تو مسیر سفرشون فوت کردن.

 

توی موزه دوتا پرنده مومیایی هم وجود داره که توسط دکتری آزمایشاتی روشون انجام میشده. یه سال بعد از دفن، وقتی اونا رو دوباره بیرون میارن، کاملا سالم باقی مونده بودن!

 

قسمتهایی از نقاشیهای دیواری، کلیسای قدیمی هم هنوز قابل مشاهده اس.

 

 

اگه روزی گذرتون به شهر فرنتیللو افتاد، یه سری هم میتونید به بلندترین آبشار اروپا یعنی Cascata delle Marmore که در همون نزدیکه بزنید. از اون گذشته خود شهر هم که کنار رود سیاه (Nera) قرار داره، همراه با آثار باقیمونده یه قلعه، مناظر دیدنی قشنگی داره.

 

 

برای مشاهده عکسهای بیشتر و در عین حال وحشتناکتر، در صورت تمایل از  این سایت بازدید کنید.

 

 

 

 

تو لاتزیو شمالی (Lazio) شهر کوچیکی نزدیک ویتربو (Viterbo)، تو جاده اورتا (Orta) وجود داره که جهانگردا کمتر بهش توجه میکنن . 

 

 

سگ سه سر، محافظ در جهنم

 

پارک هیولاها  تو شهر بومارتزو (Bomarzo)، جائیه که هیولاهای افسانه ای cinquecento (قرن شانزدهم) توش جون گرفتند.

 

 

کنار این شهر کوچیک، قلعه ای وجود داره که جزو املاک موروثیه ویچینو اورسینی (Vicino Orsini)، دوک بوماتزو بوده که بین سالهای 1528 تا 1588 زندگی میکرده. اون زندگیشو صرف هنر و همسرش جولیا فرانه زه (Julia Farnese) کرده بود تا اینکه اون میمیره.

 

 

حوری خفته همراه با سگ نگهبان

 

اون بعد از مرگ همسرش، از بزرگترین استاد معماری اون زمان، پیررو لیگوریو (Pirro Ligorio) دعوت میکنه تا بخاطر عشق گم شده اش، این مکان رو که به جای giardino (باغ)، بهش Bosco Sacro (بیشه مقدس) میگفت رو براش بسازه .

 

 

اژدهای بالدار

 

شاهزادگان ایتالیایی و مسافران خارجی بیشماری به دیدن این باغ اومدن، اما به تدریج در طول زمان به دست فراموشی سپرده شد...

 

 

... درختا و علفها رشد کردند و همه جا رو پوشوندند. مجسمه ها در آستانه ویرانی قرار گرفت، تا اینکه در سال 1954 فردی به نام جیواننی بتتینی (Giovanni Bettini)، اونجا رو میخره و شروع به مرمت و بازسازی پارک و مجسمه هاش میکنه .

 

 

جنگ خیر و شر

 

 

پری دریائی کنار دو شیر

 

برای اطلاعات بیشتر یه سر برید به سایت اصلیش .

 

 

 

 

 

 

سنگ نوشته های ول کمونیکا (Val Camonica)

 

دره ول کمونیکا در ایتالیای شمالی بیشترین سنگ نوشته ها را در اروپا به خود اختصاص داده است. در این ناحیه چندین هزار کنده کاری روی سنگ، مربوط به ماقبل تاریخ کشف شده است که آن را به مکانی استثنایی برای تحقیق در مورد پیداش تمدن و هنر، در جوامع ماقبل تاریخ اروپا، مبدل کرده است.

سنگ نوشته ها  و کنده کاریهای مربوط به این دوره در اغلب نقاط اروپا از جزایر بریتانیا تا اسپانیا، پرتقال و اتریش یافت شده اما کمتر مکانی به اندازه ول کمونیکا دارای منابع غنی از این گنجینه های باستانی است. این دره در شمال شهر برشیا (Brescia) در ناحیه لومباردی (Lombardy) واقع شده است. 

 

بخش قدیمی شهر بولونیا

 

طی قرون وسطی و اوایل رنسانس، بولونیا (Bologna) مرکز مهم فرهنگ و آموزش بوده است. بام تمام ساختمانهای مربوط به قرون وسطی، در مرکز این شهر، سنگ فرش خیابانها و میادین، همگی به رنگ قرمز هستند. سن پتروئینو (San Petronio) کلیسای بسیار مهم شهر است که رو به میدان ماججوره (Piazza Maggiore) دارد و موزه های بلونیا محل نگهداری تابلوها و صنایع دستی اتروسکوئی (Etrusco) هستند.

 

 

میدان میکل آنجلو

 

یک کپی برجسته از مجسمه داوود ساخته میکل آنجلو در میان میدان میکل آنجلو (Piazzale Michelangelo) فلورانس قرار دارد. مجسمه اصلی در موزه Galleria dell'Accademia شهر نگهداری میشود و آرامگاه میکل آنجلو نیز در کلیسای سانتا کورچه (Santa Croce) که یکی دیگر از دینیهای شهر است، واقع شده.

 

 

خرابه های آتشفشانی در پمپی

 

در سال 79 بعد از میلاد، باران سنگهای آتشفشانی از آتشفشان وزویوس (Mount Vesuvius) به روی شهر پمپی بارید، به طوریکه شهر زیر هفت متر از سنگ و خاکستر دفن شد و تا قرن شانزدهم این شهر را از انظار مخفی ساخت.

یونگر (Younger) مورخ رومی که عمویش در فوران آتشفشان مرده بود، از دید شاهدان عینی مطالبی نوشته است که رکورد نادری در ثبت اتفاقات محسوب میشود.

 

 

 

 

 

خرابه های آگریجنتو

 

مجموعه ساختمانهای شهر باستانی آگریجنتو (Agrigento) ایتالیا، نمایشگر ویژگیهای معماری یونان است. معبد زئوس که 5 قرن قبل از میلاد ساخته شده، یکی از بزرگترین ساختمانهای آن بود که اکنون بخش زیادی از آن از بین رفته است. عکس فوق مجسمه ای را نشان میدهد که روزگاری ستون آن معبد بوده است.

 

 

 

 

آمفی تئاتر امپراطوری رم

 

کولوسئو(Colosseo) یا کلوزیوم(Colosseum) یکی از شناخته شده ترین سمبلهای امپراطوری رم است که با استفاده از برده های اغلب یهودی، در زمان امپراطورهای وسپازیان (Vespasian) و تیتوس (Titus) ساخته شد. این بنا در سال 82 بعد از میلاد تکمیل شد. آمفی تئاتری با 50000 صندلی و سایبانی متحرک که جمعیت را از خورشید و باران محافظت میکرد. رومیهای برای تماشای بازیها و مناسبتهای دیگر به کولوسئو میرفتند که اغلب مربوط به مبارزات گلادیاتورها بود. حتی به عنوان یه خرابه نیز کولوسئو تاثیر برانگیز است اما ترافیک و آلودگی هوا آن را به خرابی بیشتر تهدید میکند.

 

 

 

 

انجمن رومی (Foro Romano )

 

با بیش از 2000 سال قدمت Foro Romano مرکز سیاسی، اقتصادی و اجتماعی امپراطوری رم بوده است. در زمان اوج، ساختمانهای مهم زیادی در اطراف انجمن توسط دولت ساخته شد از جمله معابد، ساختمان سنا و بناهای اداری دیگر.

ساختمان انجمن در اصل توسط ژولیوس سزار و جانشینانش ساخته و توسعه پیدا کرد اما با افول قدرت رم در قرن ششم، انجمن نیز به ویرانی کشیده شد و به عنوان معدن سنگ برای ساخت کلیساها استفاده شد.

در قسمتی، ساختمانهای انجمن زیر 12 متر خاک و سنگ پنهان شده بود که با حفاریهای سال 1871 کشف شد. امروزه این بناها از مهمترین بناهای تاریخی و معماری ایتالیا به شمار می آیند.

 

ببخشید عکس بالائی رو اشتباهی گذاشتم، وسط عکس برداری یه دلقکه مزاحم همینطوری پرید وسط عکس!. پائینی مال انجمن رمه .

 

 

عجب بدبختی داریما!...  مثل اینکه چاره ای نیست عکس انجمن رم رو با حضور بنینی ببینید.

 

 

 

 

کلیسای سنت پیتر (Saint Peter’s Basilica) در رم

 

سال 1506 دوناتو برامانته (Donato Bramante) معمار معروف ایتالیا به دستور پاپ جولیوس دوم (Pope Julius II) این کلیسا رو طراحی کرد که تو واتیکان، داخل شهر رم قرار داره.

 

اجل به برامانته فرصت نداد کامل شدن کلیسا رو ببینه، به همین خاطر میکل آنژ (Michelangelo) هنرمند فلورانسی سال 1546 نظارت به این کار رو به عهده گرفت. اون یه طرح بزرگ ابتکاری برای گنبد راه راه این کلیسا ابداع کرد که تا 300 سال بعد روی طراحی گنبدها و ساختمانهای دیگه تاثیر گذاشت.

 

گنبد که بعد از مرگ میکل آنژ تکمیل شد، المانهای اصلی طرح اونو حفظ کرده، جز اینکه بلندتر و باریکتر از طرح اولیه اون شد.

 

 

پل پونته وککیو (ponte vecchio) در فلورانس

 

رو آرنو(Arno) تو ایتالیای مرکزی، به طول 240 کیلومتر از سرچشمه اش تو کوه فالترونا (Falterona)، عموما به سمت غرب تا دریای لیگور جریان داره. سر راهش اون از فلورانس میگذره. بیشتر پلهای قدیمی فلورانس طی جنگ جهانی دوم از بین رفتند، با اینحال پونته وکیو (Ponte Vecchio – پل قدیمی) که تو سال 1345 ساخته شده، سالم باقی موند. مغازه های روی پل اکثرا به طلا و جواهر فروشی اختصاص دارن.

 

 

 

تائورمینا و اتنا (Taormina  &  Etna)

 

شهر توریستی تائورمینا، که جلوی تصویر دیده میشه، تو ساحل شرقی جزیره سیسیل گسترده شده و منظره تماشائی کوه اتنا رو پشت سرش داره. اتنا بلندترین آتشفشان فعال اروپاست.

 

 

رود پو (Po)

 

رود پو به طول 652 کیلومتر از سرچشمه اش تو شمال غربی ایتالیا، نزدیک مرز فرانسه، شروع میشه و تو بندر پورتو توله (Porto Tolle) به دریای آدریاتیک میریزه.

تو قسمتهای پائینی، این رود به دشت های سیلابی میرسه که اونجا توسط دیوارها و سیل شکنهایی احاطه شده.

 

تو عکس بالا قسمتی از این رودخونه رو میبینید که شاخه ای از اون از طریق دیوارها، زمینهای اطرافو آبیاری میکنه.

 

Monte etna

 

 

بزرگترين آتشفشان فعال اروپا رو ميتونيد نزديک ساحل شرقي سيسيل پيدا کنيد. مونته اتنا يه منطقه 1600 کيلومتر مربعي رو پر کرده و ارتفاع بزرگترين قله کله قنديش که هميشه به علت گدازه هاي آتشفشاني متغيره، اواخر دهه 1990،  3323 متر گزارش شده.

 

گذشته از حدود 250 قله نوک تيز کوچکتر، اين کوه دره اي به نام واله دل بووه (Valle del Bove) داره که 4800 متر پهناشه!

 

 

قله اين کوهستان تو اغلب فصول سال با برف پوشيده شده. دامنه اين کوهستان رو ميشه به سه منطقه تقسيم کرد. منطقه حاصلخيز، جنگلي و بياباني. تو منطقه حاصلخيز جمعيت زيادي زندگي ميکنند و شهرها و روستاهاي مختلفي توش ساخته شده، مثل کاتانيا (Catania)، آچيرئاله (Acireale) و نيکولوزي (Nicolosi).

 

 

گرچه زمين شناسان معتقدند اين آتشفشان از خيلي وقت پيش فعال بوده، اما اولين فعاليت ثبت شده اون به قرن 18 قبل از ميلاد برميگرده. از اون موقع تا حالا 90 آتشفشان ثبت شده، اتفاق افتاده.

 

 

جاده اي که به سمت قله ميره، راهش رو از ميون گدازه ها باز کرده.

 

بزرگترين آتشفشان مربوط به سال 1669 ميشه که بر اثر اون شهر کاتانيا کاملا از بين رفت. تو سال 1928 هم به دنبال جريان مواد مذاب، دوتا دهکده کاملا سوختند.

 

 

خونه سمت چپي بر اثر جريان مواد مذاب سوخته، اما صاحبش از رو نرفته و خونه جديدشو سمت راست ساخته.

 

در سال 1947 با فعاليت مجدد، دو دهانه آتشفشان جديد بوجود اومد. از اون زمان به بعد اين آتشفشان تو سالهاي 1971، 1981، 1983 و 1992 فعاليتهايي داشته.

 

 

صاحب اين رستوران از موقعيت استفاده کرده و با گدازه ها، تو حياطش درخت درست کرده!

 

 

 

Albero di Natale più grande del mondo

 

 

 

اگه بین اواسط دسامبر تا اوسط ژانویه تو شهر گوببیو (Gubbio)، وسط ناحیه امبریا (Umbria) باشید، میتونید بزرگترین درخت چراغونی شده کریسمس دنیا رو ببینید .

 

تصور شما از بزرگترین درخت چی میتونه باشه؟ 20 متر؟، 30متر، 50 متر؟

با 800 متر ارتفاع و 400 متر پهنا چطورید؟!

 

 

این درخت با 450 چراغ رنگی و 12 کیلومتر کابل کشی، روی شیب کوه مونته انجینو (Monte Ingino)، مشرف به شهر ساخته شده. چراغهای این درخت بیشتر از 30 کیلووات برق مصرف میکنن!

 ستاره ای که روی نوک این درخت قرار داره، از شهر پروجا (Perugia) که 50 کیلومتر اونطرفتره قابل مشاهده اس!

 

 

مردم گوببیو این درخت رو تو سال 1980 به عنوان نماد ایام کریسمس ساختند و تو سال 1991 اسمش به عنوان « بزرگترین درخت کریسمس جهان » تو کتاب  رکوردهای جهان به ثبت رسید.

 

Parco di Pinocchio

 

 

وقتي داريد از شهر فلورانس ديدن ميکنيد، بهتره به شهر لوککا (Lucca) هم بريد. چون تو 17 کيلومتري اونجا تو روستاي کوللودي (Collodi) جاي بسيار زيبايي واسه گشت و گذار وجود داره. يعني تو 60 کيلومتري فلورانس .

 

 

به راستي چه جايي مناسبتر از روستاي کوللودي، ميتونه جايگاه پارک پينوکيو (Il Parco di Pinocchio a Collodi) باشه؟

 

 

مجسمه پري مهربون. دهکده کوللودي هم تو تپه هاي زمينه مشخصه.

 

کارلو کوللودي نویسنده داستان پینوکیو، اسم مستعار کارلو لورنتزيني (Carlo Lorenzini) هست که تو فلورانس متولد شده و روستاي کوللودي در حقيقت زادگاه مادرشه .

 

 

 نهنگي که پدر ‍ژپتو رو قورت داده بود.

 

پارک پينوکيو محل بسيار جالبي واسه بچه هاست. يه راه پيچ در پيچ شما رو درحالي که دارين داستان پينوکيو رو از طريق مجسمه شخصيتهاي داستان، کاشي هاي ديواري نقاشي شده و نمايشهاي عروسکي، دنبال ميکنيد، بين روستاي کوللودي ميگردونه .

 

 

مجسمه جيرجيرک زير مجسمه پري مهربون تو يکي از تپه هاي دهکده

 

 خلاصه داستان پينوکيو رو قبلا براتون نوشتم، اما اگه دوست داشتين ميتونين متن کامل رو به زبون انگليسي از اين سايت  بخونين. در ضمن تا يادم نرفته بگم که نزديک پارک پينوکيو باغ گارتزوني (Garzoni) هست. در واقع با بليطي که ميخرين ميتونين از ويلاي زيباي قرن 17گارتزوني هم ديدن کنيد .

 

 

Pazza per Pizza

 

 

اگه همه مردمي كه پيتزا دوست دارن، ايتاليايي حرف ميزدن، اين زبون يكي از پرگوينده ترين زبوناي دنيا ميشد.

 

پيتزا يكي از رايجترين غذاهاي دنياست. تو همين كشور خودمون كافيه به يه پيتزا فروشي سر بزنيد با يه ليست بلند وبالا از انواع پيتزا روبرو بشيد. از پيتزا مخلوط گرفته تا پيتزاي قارچ و سبزي و فلفل و غيره و غيره كه حتي خود ايتالياييها هم تا حالا نديدن!

 

تقريبا براي هر نوع ذائقه اي ميشه يه مدل پيتزا پيدا كرد، هرچند شما هيچ جايي بهتر از ناپل نميتونيد la vera pizza napoletana رو پيدا كنيد. چونكه اونجا موسسه اي ( Associazione Verace Pizza Napoletana) وجود داره كه روي تهيه و تركيب مواد اوليه و روشهاي پخت پيتزا نظارت ميكنه.

 

 

 

يكي از موثرتين روشهاي يادگيري ايتاليايي يا هر زبون ديگه توجه به علاقمنديهاتون هست. يكي عاشق فوتباله (il calcio) و يكي عاشق موزيك (bel canto opera) و يكي هم عاشق غذاهاي ايتاليايي (la cucina italiana).

 

حالا اونايي كه عاشق پيتزا هستن، سعي كنن جمله زير رو تند تند و بدون غلط تكرار كنن، تا اگه كسي ازشون خواست يه داستان درباره پيتزا بگن كم نيارن :

 

«Nel pozzo di Santa Pazzia protettrice dei pazzi, c'è una pazza che lava una pezza. Arriva un pazzo, con un pezzo di pizza e chiede alla pazza se ne vuole un pezzo. La pazza rifiuta. Il pazzo s'infuria, e butta la pazza, la pezza, la pizza nel pozzo di Santa Pazzia, protettrice dei pazzi.»

داستان بالا در حقيقت بازي با كلمه پيتزا و كلمات مشابه هست و معني خاصي نداره با اينحال اگه بخوايم ترجمه اش كنيم اينطوري ميشه:

 

« سر چاه قديس ديوانگي، محافظ ديوانه ها، يه زن ديونه اي بود كه لباس ميشست. يه مرد ديونه با يه تيكه پيتزا سر رسيد و از زن ديونه پرسيد يه تيكه پيتزا ميخواد. زن ديونه نخواست. مرد ديونه عصباني شد و زن ديونه، لباس و پيتزا رو داخل چاه قديس ديوانگي، محافظ ديونه ها انداخت.»

 

خب حالا اگه از پیتزا دل زده شدید شاید بد نباشه برید سراغ جیگر سرخ شده تازه  و جمله پیشنهادی آوای عزیز رو تکرار کنید   : 

 

« Frate Francesco di Firenze Fate friggere due fette di fegato fresco per Frate Franco di Frosinone.»

 

« برادر فرانچسکو اهل فلورانس دو تیکه جیگر تازه واسه برادر فرانکو اهل فروزیونه سرخ کرد. »

 

  

 

Messina

مسينا

 

 

مسينا، شهري در نقطه شمالي سيسيل و مركز استان مسسينا، سومين شهر بزرگ جزيره سيسيل است كه  روي ساحل غربي تنگه مسينا كه درياي مديترانه را به درياي يونان متصل كرده، واقع شده است. شهري بندري، مقابل سرزمين اصلي ايتاليا.

 

مهمترين منبع اقتصادي اين شهر بندر است و چندين كارخانه كشتي سازي. با اين حال  مسينا داراي صنايع توليدي مواد غذايي، ابريشم، پارچه موصيلي ( پارچه پرده اي)، پارچه كتان و مواد شيمايي نيز ميباشد. دانشگاه مسينا (1548) در اين شهر واقع شده.

 

اين شهر در قرن هشتم قبل از ميلاد توسط يوناني ها احداث شده بود و به دنبال زلزله شديد سال 1908 كه منجر به كشته شدن 84000 نفر شد؛ مجددا ساخته شد. جمعيت اين شهر در سال 2002، حدود پانصد هزار نفر بوده است.

 

 

كليساي جامع مسينا يادگار پادشاه آلماني سيسيل در قرن 13 است، كه بعد از زلزله سال 19۰8 كلا بازسازي شد و به دنبال آتش سوزي سال 1941، بار ديگر نیز مورد بازسازي قرار گرفت.

 

اين مطلب بنا به درخواست فرهاد عزيز كه عازم دانشگاه مسيناست نوشته شده. فرهاد جان خوش بگذره.

 

 

 

Villa borghese

ويلا بورگزه (Villa borghese) پارك طبيعي بزرگي در شهر رم هست، شامل ساختمانها، موزه ها (از جمله موزه گالريا بورگزه - galleria borghese) و جذابيتهاي ديگه.


اين پارك با مساحتي حدود 80 هكتار، بعد از پارك ويلا دوريا پامفيلي (Villa doria pamphili) بزرگترين پارك شهر رمه. باغات اين پارك براي ويلاي بورگزه روي تپه پرينچانا (Villa borghese princiana) توسط معماري به نام فلامينيو پونتزيو (Flaminio ponzio) ساخته شد و شيفيونه بورگزه (Scipione Borghese) در سال 1605 اونو توسعه داد و آثار هنري خودشو توش گذاشت.

اوايل قرن نوزدهم اين پارك بازسازي شد و سال 1903 هم به پارك عمومي تبديل شد.

اگه گذرتون به رم افتاد ميتونيد از جذابيتهاي ديدني اين پارك ديدن كنيد. اما شايد جالبترين مورد ديدني اين پارك براي ايرانيها وجود مجسمه فردوسي در نزديكي در ورودي اين پارك باشه.
اين مجسمه از ايران به رم اهدا شده و در سال 1958 طي مراسمي رسمي در اين پارك نصب شد. سازنده اين مجسمه سنگي، استاد ابوالحسن خان صدیقی هست. سازنده مجسمه های فردوسی در میدان فردوسی تهران...فردوسی در توس... پور سینا در همدان...خیام در پارک لاله...مجسمه برنزی نادر شاه و اسبش در مشهد که در میلان ساخته شده و... .

طراحی چهره های بزرگان ما از قبیل سعدی ..حافظ...فردوسی...پور سینا...خیام..عطار..و ... هم بر عهده ی ایشون بوده. نیم تنه امیر کبیر که در یکی از موزه های میلان نگه داری میشه، یکی دی از کارهای استاد هست. برای اطلاعات بیشتر در مورد ایشون به سایت ویکی پدیا یا وب سایت خودشون مراجعه کنید. اطلاعات بيشتر در مورد اين پارك رو هم ميتونيد تو سايت رسميش پيدا كنيد.

با تشکر از دوست عزیزم سینا برای همکاری در ارائه این مطلب.

 

نقاشی دیواری پرواز به مصر در کلیسای شهر پادوا که در سال 1305 یا 1306 کشیده شده است.

 

 

این عکسا چیه؟ غولها اومدن تو ایتالیا؟!

 

 

 

 

ناپل، رم، پیزا... وای همه جا هستند.

 

 

 

 زیاد نگران نباشید، غولها نیومدن! این ساختمونا هستند که کوچیک شدن

 

این عکسها مربوط به یه پارک مینیاتوری در شمال ریمینی (محل تولد فدریکو فلینی) ایتالیا هستند. تو این پارک تقریبا تمام بناها و چشم اندازهای معروف نواحی مختلف ایتالیا در اندازه ای کوچک بازسازی شدن.

 

 

اگه فرصت کافی برای یه گردش چند هفته ای تو کل ایتالیا ندارین، شاید یه گردش چند ساعته تو این پارک شما رو تا حدی به هدفتون برسونه. این نقشه  کمکتون میکنه که راهتونو گم نکنید.

 

 

اگه اطلاعات بیشتری خواستید یه سر به وب سایت این پارک بزنید. نکته دیگه اینه که تو این پارک بعضی از بناهای دیدنی اروپا هم بازسازی شده.

 

با تشکر از کمک آوای عزیز در ارائه این مطلب.

 

 

Pisa

 

شهر پيزا، مركز استان پيزا در ناحيه تسكاني است كه كنار رود آرنو (Arno) نزديك درياي ليگوريا در ايتالياي مركزي واقع شده است.

 

پيزا شهري توريستي و مركز صنايع گوناگون است. كه در ان صنايع مختلفي از قبيل پارچه بافي، ماشين‌آلات، محصولات غذايي، توليدات دارويي و شيشه فعاليت دارند. از مؤسسات آموزشى اين شهر نيز ميتوان به دانشگاه پيزا(1343)، يك دانشكده تربيت معلم، يك مدرسه مهندسى، يك انستيتو ي دامپزشكى و يك مدرسه كشاورزى اشاره كرد.

 

 

اين دسته از ساختمانها، بين سالهاي 1053 تا 1272 ساخته‌شده اند. برج ناقوس كليسا كه به برج كج پيزا معروف است، عقب سمت راست، كليساى جامع در وسط، و يك تعميدگاه، چپ. ستونهاي رديفي از مشخصات بارز معماري سبك رومي است كه قبل از سبك گوتيك در اروپاي غربي، بوجود آمده بود.

 

نقاط ديدني اين شهر در منطقه اي به نام پيزا دل دومو (Piazza del Duomo) يا ميدان كليساي جامع متمركز شده كه شامل كليساي جامع، ساختمان تعميدگاه و برج ناقوس كليسا است.

 

كليساى جامع، عمارت مرمرى سفيد بزرگي است كه ساخت آن در سال 1063 به سبك رومى آغاز شد و در قرن 12ام نماي زيباي كليسا به آن افزوده شد.

 

ساخت تعميدگاه، در 1153، شروع شد كه ساختماني مدور به سبك رومى است و با گنبد بزرگي پوشيده شده. در قرن 14ام تزئيناتي در سبك گوتيك به آن افزوده شد.

 

 

برج ناقوس كليسا به برج كج شهر پيزا معروف است كه براي جهانگردان بسيار جذاب است. ساخت اين برج در سال 1174 شروع شد، اما وقتي سازندگان پي بردند كه فنداسيون اين بنا براي خاك نرم آنجا كافي نبوده، ساخت آن را موقف كردند و تا نيمه دوم قرن 14 اين ساختمان كامل نشده بود. اين برج مايل، به شكل استوانه اي هشت طبقه است كه 10 درجه (نزديك 5 متر) از حالت عمودي منحرف شده شده است. به دليل نگراني از ناپايداري برج، ورود به داخل آن از سال 1990 به روي بازديد كنندگان بسته شده است. از سال 1992 جهت محكم كردن فونداسيون اين بنا، عملياتي آغاز شده است.

 

 از شخصيت هاي مشهور پيزا ميتوان به گاليله (Galileo) و مجسمه سازاني همچون نيكولا و جيواني پيزانو و آندرا پيزانو (Nicola  & Giovanni Pisano &  Andrea Pisano) اشاره كرد.

 

 

دهان حقیقت

  

 

 

گفته میشود که هرکس دستش را در دهان مجسمه قرار دهد دروغ بگوید، دیگر نمیتواند دستش را خارج سازد.

 

 

دهان حقیقت، نام مجسمه ای است که به شکل سر یک مرد از سنگ مرمر تراشیده شده و در راهروی کلیسای سانتا ماریای رم (Santa Maria in Cosmedin) قرار دارد. به نظر میرسد این مجسمه قسمتی از یک ساختمان رم باستان یا پوشش یک دریچه بوده باشد، که صورت یکی از خدایان بر روی آن تراشیده شده است. قدمت این مجسمه ۱۷۵سانتی متری به ۲۲۰۰ سال میرسد و وزن آن بیش از یک تن (۱۲۰۰کیلو) است.

 

شهرت این مجسمه به خاطر دهانش است که از قرون وسطی عقیده بر این بوده که هرکس دستش را در دهان این مجسمه قرار دهد و دروغ بگوید، مجسمه دستش را گاز میگیرد!

 

 

 

مجسمه دیگری بر اساس « دهان حقیقت » که در باغ لوگزامبورگ پاریس قرار دارد.

 

استیگماتا

 

استیگماتا در دین مسحیت به علائمی روی بدن گفته میشود که مشابه زخمهای مسیح (ع) در هنگام مصلوب شدن است که توسط نیروهای ماورا الطبیعه بوجود میآید.

 

این زخمها نه تنها در دستها و پاها که هنگام به صلیب کشیدن ایجاد میشود، دیده شده، بلکه مواردی از اثرات تازیانه و تاج خار  نیز مشاهده شده است.

 

در بعضی از موارد این دردها فقط به صورت ذهنی احساس شده و قابل دیدن توسط دیگران نبوده است.

 

استیگماتا در افراد زیادی دیده و ثبت شده است. اولین و مشهورترین مورد از استیگماتا متعلق به سنت فرانسیس آسیزی است. موارد قابل توجه بعدی متعلق به آنا کاتارینا امریک و لوئیس لتیو ( Anna Katharina Emmerick &  Louise Lateau) راهبان آلمانی  و بوئیس داینه (Bois d'Haine) بلژیکی است.

 

مورد آخر توسط آکادمی پزشکی بلژیک مورد آزمایشات فراوان قرار گرفت، اما هیچ توجیه علمی برای زخمها پیدا نشد.

 

 

 

تصویری از لحظه ای که سنت فرانسیس به استیگماتا دچار میشود. این تابلوی چوبی اثر جوتو دی بوندونه (Giotto di Bondone ) نقاش قرن 14 ایتالیایی است که هم اکنون در موزه لور قرار دارد.

 

سنت فرانسیس آسیری (1182-1226 St. Francis of Assisi)  عارف و واعظ ایتالیایی در آسیزی ایتالیا متولد شد. او در جوانی زندگی بی بند و باری داشت، تا اینکه در جنگی به مدت یکسال به اسارت در میآید. او در اسارت درد و رنج فراوانی را متحمل میشود، بطوریکه تصمیم میگیرد پس از آزادی در سال 1205 مسیر زندگیش را عوض کند.

 

او خیرات زیادی میان جذامیان کرد و به مرمت بناهای مخروبه کلیساها پرداخت. هزینه این کارها، پدر ثروتمندش را خشمگین کرد بگونه ای که وی را از ارث محروم نمود. او نیز لباسهای گرانبهایش را به کناری نهاد و به خرقه کشیشان درآمد.

 

در سپتامبر 1224، پس از 40 روز روزه داری در کوههای مونته آلورنو (Monte Alverno ) او دردی توام با لذت را تجربه کرد و علائم زخمهای مسیح در بدنش نمایان شد. وی را به آسیزی بازگرداندند و او سالهای آخر عمرش را با استیگماتا و در کوری کامل به سر برد. در سال 1228 وی را به عنوان قدیس شناختند. تعطیلی روز چهارم اکتبر به مناسبت این قدیس است.

 

---

یک توصیه: دیدن فیلم استیگماتا رو فراموش نکنید

 

 

 

 

 

 

سن جنارو (San Gennaro) ، قدیس محافظ شهر ناپل است. او در سال 305 بیرحمانه به شهادت رسیده است. دو بطری از خون جناریو که در کلیسای جامع ناپل نگهداری میشوند، در دوره های خاصی به نحو معجزه آسایی به جوش میآیند.

 

از زندگی وی اطلاع دقیقی در دست نیست، میدانیم که وی اسقف بنه ونتو(Benevento) بوده، در سال 305 میلادی تحت شنجه های امپراتور دیوکلتیان (Diocletian) به شهادت رسیده است. هنگامی که وی مخفیانه برای ملاقات چند تن از خدمه کلیسا که به جرم مسیحیت در زندان بودند، به زندان میرود، هویتش فاش شده و به بند کشیده میشود. در آنجا تحت شکنجه های فراوانی قرار میگیرد تا اینکه همراه با یارانش سر از بدنش جدا میشود. پیرمردی بدن و سر او را در حالی که هنوز از آن خون میچکید در پارچه ای میپیچد.

 

 

شهادت سنت جنارو

 

بر طبق روایات چهل سال بعد از مرگ جنارو، هنگامی که پیکر وی به سردابه ای در ناپل منتقل شد، زنی به نام اوسبیا (Eusebia) خون خشک شده وی را در یک بطری جمع کرد.

 

شهرت وی به خاطر معجزه مایع شدن سالیانه خون وی میباشد. وقتی دو بطری شیشه ای، شامل خون خشک شده وی در روز 19 سپتامبر روز شهادتش،  یا اولین یکشنبه ماه می روز انتقال پیکرش، به کنار بدنش آورده میشود،  ماده سیاه درون بطری ها به مایعی قرمز مبدل شده و حجم آن افزایش میابد و گاهی اوقات میجوشد.

 

گزارش رسمی از « معجزه مایع شدن خون » اولین بار در سال 1389 به ثبت رسیده است.

 

دو بطری دارای شکل و اندازه مختلف میباشند و در یک جعبه فلزی نگهداری میشوند. بطری بزرگتر تا نیمه پر است، اما در بطری کوچکتر تنها کمی خون وجود دارد.

 

 

برای ایتالیایهای مقیم محله « ایتالیای کوچک » در مانهاتان و دیگر مردم نیویورک،  تعطیلی سن جنارو بسیار مهم است و در این روز مجسمه رنگارنگ این قدیس در خیابانها گردانده میشود.

 

 

مناره کلیسای جامع سنت جنارو

 

از آنجایی که کلیسای جامع ناپل اجازه بازکردن بطریها و آزمایش کردن آن را به دانشمندان نمیدهد، بحث موافقان و مخالفان در مورد معجزه بودن این خونها پایان ندارد. بعضی از منتقدین اعتقاد دارند که این ماده خون نبوده بلکه نوعی ژل از ترکیبات زنگ آهن است که با تکان دادن به مایع تبدیل میشود! بهترین تحلیل علمی در مورد این موضوع را میتوانید در سایت زیر بخوانید:

 

http://www.cicap.org/en_artic/at101014.htm

 

 

 

 

 

 

بوی خون در مراسم مریم مقدس

 

27 اگوست سال 2003 شهر گواردیا سن فراموندی شاهد برگزاری مراسمی بود که بی شباهت به مراسم دسته های ‏عزاداری و زنجیر زنی شیعیان نیست. این مراسم که آخرین بار در 27 آوگست 1996 برپا شده بود، تا سال ‏‏2010 دیگر برگزار نخواهد شد. به عبارتی دیگر این مراسم هر هفت سال یکبار برگزار میگردد.‏

 

 

گواردیا سن فراموندی  (‏Guardia Sanframondi‏) نامی با تلفظی مشکل و تقریبا غیر ممکن برای بخاطر ‏سپاری، نام شهری است در استان بنه ونتو (‏Benevento‏) در ناحیه کامپانیا (‏Campania‏)، که روی بلندیی ‏به ارتفاع حدود 400 متر قرار گرفته است.‏

 

 

نقطه مشخص این شهر یک قلعه قرون وسطایی است و اغلب نقاط قدیمی شهر با پای پیاده قابل دسترسی ‏است، هر چند در این نقاط دیگر کسی زندگی نمیکند و اغلب ساکنین به ساختمانها و مغازه های جدید که ‏شهر  قدیمی را احاطه کرده است روی آورده اند. در پایین شهر بزرگترین شرکت تولید کننده مشروب اروپا ‏قرار دارد.‏

 

 

صدها سال پیش در یک مزرعه مجسمه ای از مریم مقدس و پسرش یافت شد، که به همین مناسبت هر هفت ‏سال یکبار مراسم طلب آمرزشی برپا میشود که ‏riti settennali di penitenza ‎‏ نامیده میشود. این مراسم ‏هفته پس از جشن صعود حضرت مریم برپا میشود و تا این اواخر فقط به صورت محلی برگزار میشد اما با ‏مهاجرت ساکنین، کم کم به نقاط دیگر ایتالیا هم سرایت کرده است. این مراسم چهار قسمت دارد:‏

 

‏1- نمایش مذهبی :

 

شهر به چهار قسمت تقسیم میشود و در هر قسمت داوطلبین لباسهایی از عهد عقیق، عهد ‏جدید و قدیسین را به تن میکنند و در شهر براه میافتند. دسته ایی از مردم شهرهای مجاور مانند ‏سن لورنزو ماجوره (‏San Lorenzo Maggiore‏) و سن لوپو (‏San Lupo‏) هم به آنها ‏میپیوندند. در طول هفته هر گروه تنها در محل خود مراسم را اجرا میکند اما در روز یکشنبه ‏همگی به هم ملحق شده و دستجات بزرگی را به راه میاندازند. در این قسمت شرکت کنندگان هنگام راه رفتن هر ‏از چندگاهی به حالت یکی از لحظات داستان انجیل، حالتی را به خود میگیرد و کاملا بیحرکت ‏میایستد و به هیچ حرکتی عکس العمل نشان نمیدهد. دسته جات برای اجرای بهتر مراسم با یکدیگر رقابت میکنند.‏

 

 

 

‏2-‏ نوحه سرایی:

در هنگام راهپیمایی، هریک از چهار گروه شهر آواز دسته جمعی نیز میخوانند. در ‏قدیم خواننده ها اغلب دختران جوان بودند اما درحال حاضر زنان و گاهی مردان نیز آنها را ‏همراهی میکنند. زنان لباس سفید میپوشند با تاجی سمبولیک از خار و طنابهایی که به شانه هایشان ‏بسته اند.‏

 

 

‏3-‏ نادمین:

 

 

 در طی راهپیمایی زنجیر زنان دیده میشوند و همچنین کسانی که  در روز یکشنبه سینه ‏هایشان را با صفحه ای چوب پنبه ای که تیغ های زیادی روی آن قرار گرفته میخراشند. عده ای نیز برای جلوگیری از عفونت هر از چندگاهی روی صفحات چوب پنبه ای ‏شراب سفید میریزند. ‏

 

 

این گروه ‏ناشناس هستند و سرهای خود را با کلاههای سفیدی پوشانده اند. هویت آنان از حتی اعضای ‏خوانواده شان نیز پنهان است. آنها زنجیرها و چوب پنبه ها را بعد از مراسم از دید همه مخفی نگاه ‏میدارند. کسانی که به این روش سینه خود را میخراشند از مردان هستند اما بین زنجیر زنان ، خانمها نیز ‏دیده میشوند. بعضی از بچه ها نیز با پوشیدن ردا و کلاه خود سیاه رنگ، به زنجیر زنی ‏میپردازند.‏

 

‏4- ‏تندیس:

مراسم با گرداندن مجسمه مریم مقدس و کودکش، میان شهر به انتها میرسد. با شروع ‏نمایشات مذهبی، این مجسمه از کلیسا برداشته میشود و صدای توپ شروع مراسم را به اطلاع مردم ‏میرساند.

 

 

 

هنگامی که تندیس به مرکز شهر ‏میرسد، مراسم متوقف میشود و همه برای یکدقیقه زانو میزنند. سپس سینه خراشان در جلو، روی زانوانشان راه میروند و مراسم ادامه میابد و جمعیت مجسمه را ‏دنبال میکنند یا عقب عقب جلوی مجسمه راه میروند. با بازگرداندن مجسمه به کلیسا مراسم پایان ‏میابد و شب زنده داری در کلیسا برای چند روز متوالی ادامه میابد.‏

 

جهت مطالعه گزارشی در مورد این مراسم در سال 2003 و دیدن عکسهای بیشتر به سایت ایتالیایی زیر مراجعه کنید:

 

http://www.canino.info/inserti/antropologia/sanframondi/index.htm

 

با تشکر از آوا بابت معرفی این مراسم. 

 

 

 قبلا تو تاپیک فرهنگ پنهان زبان ایتالیایی  مختصرا اشاره کردم که ایتالیاییها از زمانهای قدیم حالشون خراب بوده و این موضوع رو تو مسائل هنری خودشون هم منعکس کردند. به بهانه موضوع شهرهای پمپی و هرکولانئوم در مورد این مسئله کمی بیشتر توضیح میدم. به علت اینکه ممکنه فیلتر کننده های گرامی اینجا رو با سایتهای پورونویی اشتباه بگیرن، من برای شرح موضوع از عکسهای کمتری، در اندازه های کوچیک استفاده کردم. با یه جستجو تو اینترنت میتونیین عکسهای بیشتر و با کیفیت بالاتر رو پیدا کنید.

   

بعد از حفاریهای گسترده ای که از قرن هجده ام تو شهرهای باستانی پمپی و هرکولانئوم انجام شد، نقاشیها، مجسمه ها، سمبلهای و حتی وسایل خانگی زیاد کشف شده که همگی در نمایش موضعات اروتیک اشتراک داشتند. گستردگی چنین کشفیاتی در شهر نشون میده که مردم اون زمان آزادی زیادی در مورد بیان چنین مسائلی داشتند. با اینکه آثار هنری زیادی در این زمینه کشف شده، اما به نظر میرسه که آثار بیشمار دیگری هم وجود داشته بعد از کشف دوباره پنهان نگه داشته شده. مثلا در سال 1998 یک نقاشی دیواری از پریاپوس (Priapus) خدای سکس، با آلت بسیار بزرگش،  پیدا شد که با گچ پوشونده شده بود. ظاهرا کاشفین از دیدن این عکس خجالتزده شده بودن و اونو دوباره پوشونده بودن اما بارش باران در سال 1998 اونو دوباره نمایان کرد.

 

 

جند نقاشی و محسمه از پریاپوس

 

در سال 1819 فرانسیس اول پادشاه ناپل وقتی داشت با زن و دخترش از موزه ملی ناپل بازدید میکرد،  چشمش افتاد به این آثار هنری و از خجالت سرخ شد، فوری دستور داد همه اونا رو از جلوی انظار عموم جمع کنن و بذارن تو یه جای مخفی و فقط افراد بخصوصی اجازه بازدید از اونا رو داشته باشن.

ماجرای بسته شدن و باز شدن نمایش این آثار بر روی عموم تا صد سال ادامه داشت و فقط توی مدت محدودی در سال 1960 برای عموم قابل دسترسی بود، تا اینکه در سال 2000 نمایش این آثار آزاد شد، هرچند هنوز افراد محدودی با مجوزهای کتبی حق بازدید از یک اتاقک کنار نگهبانی رو دارن.

 

Phalluses

 

هنوز مشخص نشده نقاشی هایی که روی در و دیوارها کشیده میشده جنبه تبلیغاتی و جذب مشتری داشته یا به منظور دیگه ای استفاده میشده. ساختمان عجیبی در پمپی پیدا کردن که ظاهرا به عنوان خانه عفاف استفاده میشده و روی دیوارهای اون نقاشی های اروتیک زیادی وجود داره. ایتالیاییها بهش میگن لوپاناره (Lupanare).

  

چند نقاشی مربوط به ساختمان لوپاناره

 

 این ساختمون 10 تا اطاق داره (تو هر طبقه 5 تا)، یه بالکن و یه دستشویی. این تقریبا بزرگترین خونه بوده اما بجز اون خانه های عفاف دیگه ای هم وجود داشته. اهالی هم مثل اینکه بسیار تو این زمینه مشتری دوست بودن، روی دیوار یه تالار، سنگ نوشته ای وجود داره که روش نوشته:

 

« اگه کسی تو این شهر دنبال عشقهای گرم میگرده، باید بدونه که دخترای اینجا بسیار مهربون...»

 

بقیه اش از بین رفته.

 

 

چند نقاشی تازه کشف شده در دیوارهای حمام استابیه که تنها نقاشیهای رم باستان هستند که در اونها همجنس بازی به تصویر کشیده شده

 

برای مطالعه بیشتر یه سر به لینکهای زیر بزنید:

 

Erotic art in Pompeii

Erotic art in Pompeii and Herculaneum

 

 

 

پمپی

 

پمپی (Pompeii) شهر باستانی ایتالیا، واقع در ناحیه کامپانیا در دهانه رود سارنو (Sarno)،  بین هرکولانئوم و استابیه (Stabiae)، در پای کوه آتشفشانی وزوویو قرار گرفته است. این شهر 600 سال قبل از میلاد ساخته شده و وقتی که در سال 80 قبل از میلاد تحت امپراطوری روم درآمد، به اقامتگاه ثروتمندان رومی مبدل شد. در اوایل میلاد این شهر با تقریبا 20000  نفر سکنه، پایگاه و بند مهم تجاری محسوب میشد.

بعد از زلزله مهیب سال 63 که شهر خسارت بزرگی دید، در سال 79 میلاد با فوران آتشفشان وزوویو کاملا ویران شد و همراه با شهرهای هرکولائیوم و استابیه، زیر گدازه ها مدفون گشت. گدازه ها همچنین باعث تغییر مسیر رود سارنو و بالا آمدن ساحل دریا شدند که این مسئله موجب شد که رود و دریا از محل قبلی خود و شهر فاصله نسبتا زیادی پیدا کنند.

 

 

برای 1500 سال شهر پمپی زیر گدازه ها مدفون بود تا اینکه در سال 1748 توسط حفاریها، از زیر گدازه ها بیرون آورده شد.

حفاریهایی که در سال 1912 انجام شد منجر به کشف آمفی تئاتر و چندین خانه دیگر شد که هریک بالکنهایی در طبقه دوم داشتند که 6 متر درازا و 1.5 متر عمق داشتند. این قسمت از شهر به توریستها با نام حفاریهای جدید (Nuovi Scavi) معرفی میشود.

   

 

قربانیان شهر پمپی

با شروع فوران آتشفشان وزوویو گازهای سمی به هوا پراکنده شد، سپس مخلوطی از باران و خاکستر به روی اجساد باریدن گرفت و قلبی از آنها ساخته شد که سالهای سال اجساد را از پوسیده شدن حفظ کرد. امروزه باستانشناسان با استفاده از این بقا میتوانند اطلاعات زیادی در مورد زندگی روزمره مردم پمپی کسب کنند.

 

 

 

باقیمانده انجمن شهر پمپی شامل چندین معبد، دادگاه و ساختمانهای دولتی

 

در طی حملات هوایی جنگ جهانی دوم بعضی از آثار باقیمانده به شدت خسارت دید.

در حال حاضر نیز حفاریها ادامه دارد و حدود یک چهارم شهر هنوز باقی مانده که بیشتر آن زیر تل خاکهای حفاریهای اولیه مدفون شده است.

 

 

ویلای اسرار

این نقاشی دیواری در شهر پمپی یک نمایش مذهبی را به تصویر کشیده است. ویلای اسرار که در 50 سال قبل از میلاد بنا شده، دارای تالار بزرگی است که این نقاشی دیواری آن را تزیین کرده است.

 

 

 

 

هرکولانئوم 

هرکولانئوم (Herculaneum) ویرانه یک شهر باستانی در پای کوه آتشفشانی وزوویو (Vesuvius) در هشت کیلومتری شرق شهر ناپل ایتالیاست. بر اساس افسانه ها این شهر توسط قهرمان اساطیری یونان یعنی هرکول ساخته شده است. این شهر در سال 63 میلادی بر اثر یک زمین لرزه شدید خسارت دید و در سال 79 نیز همراه با شهر پمپی (Pompeii) بر اثر فوران آتشفشان وزوویو، دچار آتش سوزی شد و زیر بیش از پانزده متر از گدازه های آتشفشانی مدفون شد.

باقیمانده این شهر سوخته اولین بار در سال 1706 کشف شد. حفاریهای اصولی در سال 1738 آغاز شد و از آن زمان به بعد متناوبا ادامه یافت.

 

 

یکی از ویلاهای کشف شده در هرکولانئوم

 

این حفاریها نشان داد که شهر هرکولانئوم گردشگاه ثروتمندان رومی بوده است. ویلاها و تئاترهای اشرافی کشف شده با گرانقیمت ترین سنگهای مرمر پوشیده شده و دارای مجسمه های برنزی، تابلوها و کتابخانه پرارزشی از طومارهای پاپیروس بوده اند. این گنجینه ها همراه با بسیاری از اشیای دیگر مانند ظروف و وسایل خانگی، همگی در موزه ملی ناپل به نمایش گزارده شده است.

 

 

پانتئون، معبدي است ساخته شده براي خدايان.  پانتئون رم يکي از ساختمانهاي بزرگ رم باستان است که به بهترين وجه حفظ شده و يکي از پر اهميت ترين ساختمانها در تاريخ معماري است.

 

 

نمای خارجی معبد پانتئون

 

شکل ظاهري اين ساختمان، استوانه بزرگ هشت تکه اي است، همراه با گنبدي عظيم بر بالاي آن و يک ورودي مسقف چهار گوش با يک سري ستون.

قطر گنبد بزرگ 43 متر است و روشنايي ساختمان از طريق روزنه گردی در مرکز گنبد که اکولوس (Oculus) ناميده ميشود، تامين مي گردد.

 

پانتئون بين سالهاي 118 تا 128 ميلادي توسط هادريان( (Hadrianامپراطور رم به جاي معبد کوچکي که توسط دولت مردي به نام مارکوس ويپسانيوس آگريپا (Marcus Vipsanius Agrippa) در 27 سال قبل از ميلاد ساخته شده بود، بنا گرديد. براي نگهداري چنين گنبد بزرگي از ديوارهاي توخالي به قطر 6 متر استفاده شده که در هشت تکه بدنه گرد معبد را شکل داده است.

 

 

 

نمایی از داخل معبد پانتئون

 

پانتئون لغتي کلی است که به ساختمانهايي که به عنوان مقبره يا يادبود شخصيتهاي بزرگ يک کشور ساخته ميشود، نيز اطلاق ميشود. معروفترين مثال در اين زمينه کليساي سنت ژنو( (Sainte Geneviève پاريس است که در سال 1764 توسط ژاک جرمين (Jacques Germain) به سبک کلاسيک فرانسوي ساخته شد، اما بعدها که به عنوان معبد يادبود بزرگان فرانسه استفاده شد، به پانتئون تغييرنام داد.

 

 

یکی بود، یکی نبود، دهکده کوچکی بود در کوهستانهای ایتالیا با نام خوش آهنگ ویگانلا (Viganella). این روستا توسط کشیشی در سال 1217 در 120 کیلومتری شمال شرقی تورین، نزدیک مرز سوئیس، در سراشیبی تند، یک دره ساخته شد.

 

این روستا داری یک کلیسای کوچک، یک برج قرون وسطی و یک میدان زیباست که جمعیت 195 نفری روستا در آن جشنهایشان را برپا میکنند.

 

اما این روستا مشکل بزرگی داشت.

 

 

هر سال در 11 نوامبر، خورشید پشت کوه 1600 متری پنهان میشد و برای 84 روز روستا و مناظر اطراف را در تاریکی تنها میگذاشت. گلها پژمرده میشدند، سرما غوغا میکرد و خشک شدن لباسها تا ابد طول میکشید.

 

مردم ویگانلا همیشه از آمدن زمستان وحشت داشتند. آنها به ساعت آفتابی کلیسا تماشا میکردند و آه میکشیدند. خواب آلود و غمگین میشدند. نبود نور خورشید، آنها را بیمار و افسرده میکرد. جوانان از دهکده کوچ میکردند و سالمندان باقی میماندند، جمعیت کمتر و کمتر میشد، تا جاییکه ویگانلا در خطر انقراض قرار گرفت.

 

این داستان ادامه داشت تا اینکه جوانی به نام  پی یر فرانکو میدالی (Pierfranco Midali) تصمیم گرفت به این اوضاع خاتمه دهد. او که در راه آهن مشغول بود، به جای اینکه سوار ترن شده و خورشید را در جای دیگری جستجو کند، خود را با ایده ای جالب کاندید شهرداری کرد :«من خورشید را به ویگانلا میاورم!».

 

بسیاری فکر کردند که او دیوانه شده : «اوه راستی!... چطوری اینکار رو میکنی؟»

«من روی کوه روبرو یه آینه میذارم و نور خورشید رو به روستا میتابونم!»

 

 

اون هفت سال تمام روی این ایده کار کرد و برای جلب نظر دولت و گرفتن بودجه صد هزار یورویی تلاش زیادی کرد. تلاش او باعث علاقمند شدن خبرنگاران و شهرداران نقاط دیگر که مشکل مشابهی داشتند، شد، تا اینکه در یک صبح سرد از ماه نوامبر 2006، ناگهان هلیکوپتری از افق نمایان شد که آینه ای بزرگی به طول 8 متر و عرض 5 متر را با خود حمل میکرد.

 

 

 

 

کارگران همچنین کامپیوتری را به آینه نصب کردند که میتوانست آینه را طوری حرکت دهد که همواره رو به  خورشید باشد تا بتواند نور آن را هشت ساعت در روز به میدان اصلی منعکس کند.

 

   

مردم لبخند زدند و آماده شدند تا در 17 دسامبر ترس از تاریکی را با جشنی بزرگ جایگزین کنند. جشنی برای  رسیدن اولین زمستان آفتابی بعد از 800 سال تاریکی.

 

 

 

با تشکر از سینا  و بخصوص آقا یا خانم Ciao که اسم این روستا رو گفتن.

 

 

Siena

سی انا

 

سی انا با نام باستانی سینا جولیا (Saena Julia) شهری در ایتالیای مرکزی است، مرکز استان سی انا در ناحیه توسکانی. این شهر بقای قرون وسطایی خود را حفظ کرده است، از جمله دیوارها و دروازه هایی که اطراف شهر کشیده شده است.

 

سی انا شهری توریستی است و مرکز فروش شراب و سنگ مرمر است. تولیدکنندگان بزرگی در زمینه مواد شیمیایی، کود و پارچه در این شهر فعالیت دارند،  همچنین خاکهای قهوه ای مایلی به زردی که در نقاشی استفاده میشود، در حومه این شهر تولید میشود.

 

 

 

نمایی از کلیسای جامع، که با سنگهای مرمر رنگارنگش مشخص است. ساخت این کلیسا در سال 1196شروع شد و تا سال 1215 قسمت اعظم آن تکمیل شد. در سال 1313 برج ناقوس شش طبقه ای هم به  آن اضافه شد.

 

 

کلیسای جامع (قرن 11 تا 14) یکی از مثالهای روشن معماری گوتیک ایتالیاست. ساختمان سبک گوتیک شهرداری که در سال 1288 ساخت آن شروع شد و در سال 1309 خاتمه یافت، حاوی نقاشیهای بیشماری از هنرمندان این شهر است.

 

از مراکز آموزشی قابل توجه این شهر  میتوان به دانشگاه سی انا (سال 1240) اشاره کرد، که رشته های پزشکی و حقوق در آن تدریس میشود.

 

 

 

عکس فوق ارابه رنگارنگی در میدان کامپو (Piazza del Campo) سی انا را نشان میدهد که توسط دو گاو کشیده میشود. این برنامه قسمتی از فستیوال مسابقه اسب دوانی پالیو (Corsa del Palio ) است. این فستیوال که یکی از مشهور ترین فستیوالهای ایتالیاست،  سالی دوبار در دوم جولای و شانزده اگوست در سی انا برگزار میشود.

 

 

Alberobello

 

 

 

شهر آلبرو بلو در ناحیه آپولیا (Apulia) در جنوب شرقی ایتالیا قرار گرفته است. این شهر به خاطر خانه های آهکی غیر معمولش که ترولی (Trulli – لغتی یونانی به معنی گنبد)  نامیده میشوند، شهرت دارد.

 

این خانه ها از تخته سنگهای آهکی گرد، با تکنیکی قدیمی که نیازی به ملات ندارد، ساخته شده اند. گنبدهای استوانه ای نیز با سنگهای بتنی ساخته شده است.

 

 

مونالیزا

 

 

 تابلوی مونالیزا گذشته از اینکه مشهورترین اثر لئوناردو داوینچی است، به عنوان اثری استادانه در استفاده از خلاقیتهایی جهت ایجاد لبخند اسرارآمیزش نیز شناخته میشود. این اثر یک مثال کامل از دو تکنیک محوسازی (sfumato & chiaroscuro) است که لئوناردو یکی از اولین استادان بزرگ آنهاست.

 

این نقاشی طی سالهای 1503 تا 1506 کشیده شد و تابلوی مورد علاقه لئوناردو بود که تقریبا همه جا همراهش بود. هرچند نظریه های زیادی در مورد مبدا لبخند غیر قابل توضیح روی صورت زن وجود دارد، اما احتمالا آن فقط نتیجه علاقه لئوناردو به ایجاد سایه روشن های طبیعی بوده است.

 

پله های بینهایت زیاد برای محو و انتقال رنگها، فضایی لطیف و مه آلود ایجاد کرده که مخصوصا در لباس و لبخند معما گونه پرتره نمایان است.

سیاه قلم تکنیکی در نقاشی است که اشکال را توسط سایه روشن ها میسازد. دستهای تابلو با سایه روشنی متعادل از نور و سایه و حداقل استفاده از رنگ رسم شده است.

 

 

این نقاشی هم اکنون در موزه لور پاریس نگهداری میشود که عکس فوق نمای خارجی این موزه مشهور را نشان میدهد.

 

 

 

احتمالا شما هم فیلم پر سروصدای اینروزها یعنی « رمز داوینچی » را دیده اید. گذشته از بحث تخیلی که در فیلم بر روی این اثر انجام میگیرد، در اینجا مروری کوتاهی داریم بر تاریخچه این شاهکار نقاشی.

این نقاشی یکی از مشهورترین نقاشیهای مذهبی، اثر لئوناردو داوینچی است، که دیوار ناهار خوری صومعه کلیسای سانتا ماریا دله گراتسیه (Santa Maria delle Grazie ) در میلان را از سال 1495 تزیین کرده است. این نقاشی دیواری لحظه ای را نشان میدهد که مسیح به حواریون خود پیغام میدهد که «یکی از شما به من خیانت خواهد کرد.»
در حالی که در چپ و راست مسیح، حواریونش مشغول پاسخ گویی به پیغام وی هستند، چهره مسیح مرکز آرام نقاشی را شکل داده است. چهارمین نفر از سمت چپ یهودا است، کسی که مسیح را تسلیم دشمن کرد.

متاسفانه این نقاشی دیواری در طول سالها بسیار تخریب شده است. از آنجایی که لئوناردو در استفاده از تجربه های جدید مرد بی پروایی بود، جهت رسم این نقاشی تکنیکی مبتنی بر مخلوط رنگ لعابی و روغنی را تجربه میکرد، که چسبندگی زیادی روی دیوار نداشت و با دوام نبود. با اینکه اواخر دهه 1490 برای پایان کار این نقاشی جشن گرفته شده، اما از سال 1517 بود که این نقاشی شروع پوسته شدن کرد.

نقاشی شام آخر قبل از شروع بازسازی

در طول زندگی لئوناردو کپی های بزرگ و متعددی از این نقاشی گرفته شد، از جمله دوتا از آنها که کار شاگردان خود لئوناردو بودند. فرانسیس اول پادشاه فرانسه، یکی کپی از این نقاشی را روی پارچه ای عریض به عنوان هدیه به پاپ تقدیم کرد. در سال 1587 این نقاشی نیمه ویران شده بود. در سال 1652 راهبه های صومعه به گمان اینکه این نقاشی دیگر از بین رفته است، جهت دسترسی آسانتر آشپزخانه به سالن ناهار خوری، دری در پایین نقاشی ساختند، که پاهای مسیح را از بین برد.

در سال 1796 نیروهای ناپلئون میلان را اشغال کردند که از سالن ناهار خوری به عنوان اسلحه خانه و اصطبل استفاده کردند. آنها به سمت نقاشی سنگ پرتاب میکردند. حتی گاهی با نردبان بالا میرفتند و چشمهای حواریون را میخراشیدند.

در طول زمان چندین نقاش برای ترمیم نقاشی اقدام کردند که نتیجه عمل آنها حاصلی جز از بین بردن بیشتر اصل کارنداشت، تا اینکه در سال 1977 برای بازیافت باقیمانده این اثر و حذف اضافاتی زشتی که در طول پانصد سال توسط افراد ناآزموده بر این نقاشی افزوده شده بود، نقطه به نقطه این نقاشی دیواری با وسایل و تکنولوژی های جدید، مورد بررسی واقع شد و و رنگ آمیزی گردید. این کار 22 سال به درازا کشید تا اینکه در سال 1999 کامل شد.

نقاشی شام آخر پس از اتمام 22 سال بازسازی، در سال 1999

 

 

پنج زمین

 

 

 در عکس فوق دهکده مانارولا (Manarola) روی خط ساحل سنگی ایتالیای شمالی را مشاهده میکنید که در منطقه ای به نام پنج زمین قرار گرفته است. پنج زمین نام منطقه ای است که پنج شهر کوچک در آن واقع شده است. این شهرها در میان صخره های زیر درختستانها و تاکستانهای زیتون و انگور ساخته شده اند که به صورت شیب دار به دریا ختم میشوند.

این محل برای جهانگردان بسیار جالب و دیدنی است. برای دسترسی به دهکده های دورتر از ترنی استفاده میشود که از ساحل دریا عبور میکند.

 

 

San Marino

 

سن مارینو کشور مستقلی در اروپای جنوبی است که در سلسله جبال آپنیه (Apennine) در ایتالیای شمالی، نزدیک شهر ساحلی ریمینی (Rimini) کنار دریای آدریاتیک واقع شده است. سن مارینو با مساحت حدود 60 کیلومتر مربع پس از واتیکان و موناکو کوچکترین کشور مستقل جهان به شمار میآید.

 

یک سرزمین ناهموار. سن ماریتوی کوچک بالای مانت تیتانو (Mount Titano) کوهی آهکی به ارتفاع 739 متر واقع شده است.

در دامنه کوه مراتع و جنگلها هستند و در ارتفاع روی شیب تیتانو نیز شهر قدیمی سن مارینو، پایتخت جمهوری و نقطه جذب جهانگردان واقع شده، استحکامات دفاعی شهر روی سه قله تیتانو قرار گرفته است.

از اوایل قرون وسطی، ناهمواری سن مارینو، کمبود منابع طبیعی و جدایی نسبی آن از اطراف، این شهر را از همسایگان قویترش محافظت کرده است.

 

قبل از جنگ جهانی دوم مردم سن مارینو فقیر ترین مردم اروپا بودند. شغل غالب مردم دامداری، دروی گیاهان خوراکی و استخراج مصالح ساختمانی بود. از سال 1960 صنعت جهانگردی، به اقتصاد اصلی سن مارینو تبدیل شد. امروزه با داشتن بیش از سه میلیون توریست درسال، این صنعت در آمد نیمی از مردم را تامین میکند و مردم سن مارینو جزء ثروتمندترین مردم دنیا هستند.

 

طبق روایات محلی، سن مارینو در قرن چهارم بعد از میلاد بوجود آمده و قدیمی ترین جمهوری بازمانده در اروپاست. در افسانه ها آمده که یک مسیحی سنگ تراش برای فرار از شکنجه های مذهبی همراه با جمعی کوچک از پیروانش در سال 301 به کوه مانت تیتانو پناه برد.

بر اساس یک قرارداد دوستی با ایتالیا که درسال 1862 امضا شد و بعد از آن نیز چندین بار تجدید شد، سن مارینو استقلالش را تاکنون ادامه داده است.

 

مرتفع ترین نقطه سن مارینو، سه قله مانت تیتانو است که نمای زیبایی از ساحل دریای آدریاتیک را که در 19 کیلومتری آن واقع شده است را بدست میدهد. بیشتر جمهوری، در حوضه رود مارکیا (Marecchia) که به دریای آدریاتیک میریزد، قرارگرفته است، آب و هوای آن ملایم است و بارندگی متوسط سالیانه در آن 690 میلیمیتر است.

 

 

 

شهر سن مارینو مرکز و بزرگترین شهر این جمهوری است که پشت یک دیوار سنگی بالای شیبهای مانت تیتانو در سلسله جبال آپنینه قرار گرفته و منظره زیبای آن هزارن توریست را هر سال به جمهوری سن مارینو میکشد.

 

 از آنجاییکه توریسم صنعت اصلی سن مارینو میباشد، مشکلات محیطی چندان جدی نیست، مشکل اصلی سن مارینو عموما آلودگی هوای ناشی از ترافیک اتومبیلها و بارانهای اسیدی است که توسط صنایع خارج از سن مارینو ایجاد میشود.

 

جمعیت سن مارینو در سال 2005، 28880 نفر بوده است. 90 درصد مردم در نواحی شهری زندگی میکنند و زبان رسمی آن ایتالیایی است، هرچند بیشتر ساکنین به زبان امیلیانو-رمانولو (Emiliano-Romagnolo) که زبانی شبیه ایتالیایی است صحبت میکنند. مردم اغلب کاتولیک هستند و برای بسیاری از آنان تعطیلات روزهای مقدس، فرصتی برای دعا و عبادت است.

 

 

 

گروهی از زنان سن مارینو در حال گفتگو در یکی از کوچه های باریک شهر. این شهر به زبان محلی (La Serenissima Repubblica di San Marino) به معنی جمهوری بسیار آرام سن مارینو نیز خوانده میشود. هرچند در جنگ جهانی دوم این کشور بیطرف بود، اما توسط قوای آلمان اشغال شد و توسط نیروهای متفق بمباران گردید. امروزه این جمهوری مزایای رفاهی بسیاری برای شهروندانش فراهم کرده است.

 

ادارات دولتی در شهر هستند و دیوارهای باستانی شهر را احاطه کرده است. برجهایی که بالای سه قله مانت تیتانو قرار گرفته اند، تقریبا از هر نقطه شهر دیده میشوند. در شب نورافکنهای برجها، شهر را روشن میکنند. اطراف شهر پرتگاهی به عمق 300 متر قرار دارد.

 

 

 

برج روکا (La Rocca) یکی از استحکامات نظامی مربوط به قرن 11 که روی یکی از سه قلل مانت تیتانو واقع شده و نمای زیبایی از کشور و دریای آدریاتیک را به دست میدهد. برای سالها از برج روکا به عنوان زندان استفاده میشد، اما امروزه درهای آن به روی توریستها باز است.

 

از دیگر مراکز جمعیتی سن مارینو میتوان به بورگو ماجوره (Borgo Maggiore)  شهری تجاری، 185 متر پایینتر از شهر سن مارینو و سراواله (Serravalle) مرکزی تولیدی در شمال اشاره کرد.

 

 

 

Vatican City

واتیکان دولت مستقلی در شهر رم ایتالیاست که توسط پاپ به عنوان قرارگاه جهانی کلیسای کاتولیک رومی هدایت میشود. واتیکان کوچکترین ایالت مستقل جهان است که توسط شهر رم احاطه شده و مساحتی کمتر از 45 هکتار دارد.

شهر واتیکان یک منطقه سه ضلعی روی تپه واتیکان واقع در شمال غربی رم ، غرب رود تیبر را اشغال کرده است. اگر میدان سنت پیر (Piazza San Pietro) در دامنه جنوب غربی آن را مستثنی کنیم، باقی شهر توسط دیوارهای قرون وسطی و رنسانسی از رم جدا شده است.

 

نمایی از میدان سنت پیتر

در داخل این حصار مجموعه ای بزرگ از حیاطها، باغها و ساختمانهای باشکوه قرار دارد که بزرگترین و پرابهت ترین آنها گنبد بزرگ  قصر سلطنتی سنت پیتر (Saint Peter’s Basilica) کلیسای اصلی کاتولیک رومی است.

واتیکان قانون اساسی خودش را دارد علاوه بر سیستم پستی، نشان، پرچم و دیگر سمبلهای یک ایالت مستقل. واتیکان همچنین ارتش خودش را دارد، گارد سوئیس با بیش از 100 سرباز. رادیوی واتیکان یک ایستگاه رسمی رادیویی است که با فرستنده هایی قوی، صدای پاپ را به شنوندگان جهان میرساند.

 

یکی از سربازان گارد سوئیس. میگویند لباس این سربازان توسط میکل آنژ طراحی شده است.

جمعیت واتیکان در سال 2001، 1000 نفر برآورد شده است. تابعیت با اقامت دائم در واتیکان و انجام وظایف بخصوص در مقر پاپ (Holy See ) به دست میاید.

شهر واتیکان در سال 1929 بر اساس معاهده کلیسای جامع رم بوجود آمد که پس از بحث و مجادله های بسیار بین دولت ایتالیا و مقام پاپ انعقاد شد.

دیدنیها و جاذبه ها:

بسیاری از هنرمندان مشهور دوره رنسانس ایتالیا توسط پاپ مامور شده بودند که روی ساختمانهای واتیکان کار کنند. مهمترین عمارت سنت پیر نام دارد. ساختمانی غار مانند با گنبد بزرگ راه راه بالای سرش که بین قرون 15 تا 17 ساخته شد. این ساختمان توسط هنرمندانی همچون برامانته (Bramante)، میکل آنژ (Michelangelo) و جان لورنزو برنینی (Gianlorenzo Bernini) طراحی شده و مرکز عبادی کاتولیکهای جهان میباشد. این عمارت ظرفیت بیش از 60 هزار زائر را دارد.

 

کلیسای سنت پیر کلیسای اصلی واتیکان است که در سال 1506 توسط دوناتو برامانته (Donato Bramante ) طراحی شد، وی قبل از تکمیل ساختمان درگذشت. بنابراین روی این کلیسا معماران زیادی کار کردند تا اینکه در سال 1546 میکل آنژ هنرمند فلورانسی، با ساده کردن و یکی کردن المانهای نقشه برامانته،  گنبد بزرگ و راه راهی برای ساختمان ساخت. بعدها جیان لورنزو برینی (Gianlorenzo Bernini) تالار اصلی، میدان و ایوانها را اضافه کرد.

در جلوی این ساختمان میدان سنت پیتر واقع است که یک شاهکار طراحی است. میدانی به شکل یک سوراخ کلید بزرگ که دو ستون سنگین نیم دایره در حاشیه آن قرار دارد. در مرکز میدان نیز ستون هرمی شکل سنگی قرار دارد که در قرن اول توسط امپراطور روم از مصر باستان آورده شده است.

کنار عمارت سنت پیر و میدان، مکان واتیکان که مقر پاپ شناخته میشود قرار دارد. این مجموعه ای از ساختمانها است شامل بیش از هزار اتاق وخانه و آپارتمانهای پاپی، ادارات دولتی کلیسای کاتولیک رومی، چندین کلیسای کوچک، موزه و کتابخانه واتیکان. مشهورترین بخش کلیسای سیستین (Sistine Chapel) است که به خاطر نقاشیهای پر ابهت میکل آنژ که با آبرنگ روی گچ تازه سقف آن کشیده شده است، معروف است. 

نقاشیهای سقف کلیسای سیستین که بین سالهای 1508 تا 1512توسط میکل آنژ نقاشی شده است. این نقاشیها مربوط به نه صحنه از وقایع انجیل عهد عقیق است. آفرینش آدم، حوا،وسوسه و سقوط آدم و حوا، و طوفان.

دیوارهای این کلیسا نیز توسط هنرمندان سرشناس رنسانسی مانند ساندرو بوتیجلی (Sandro Botticelli)، پینتوریکیو (Pinturicchio)، لوکا سینیورلی (Luca Signorelli) و دومنیکو گیرلاندیو (Domenico Ghirlandaio) نقاشی شده است.

اتاقهای رافائل بخشی است شامل آپارتمانهای پاپی که به نقاشیهای رافائل کبیر آراسته شده است.

از موزه های معروف واتیکان میتوان به موزه گریگوری (Gregorian) آثار هنری مصر و اتروسی (Etruscan)، موزه پیو کلمنتینو (Pio Clementino ) شامل کلکسیونی بی نظیر از آثار آنتیک، موزه کیارامونتی (Chiaramont) و گالری واتیکان شمال آثار نقاشی برجسته استادان ایتالیایی اشاره کرد.

 

تالار کتابخانه واتیکان

کتابخانه واتیکان بیش از یک میلیون جلد از شاهکارهای باستانی و گرانقیمت را در خود جای داده است.

 

 نمایی از آرایش گیاهی باغهای واتیکان

 

La Scala

اسکالا نام تالار معروف اپرای میلان است، که در ایتالیا تئاترو آلا اسکالا (Teatro alla Scala) خوانده میشود. پس از آتش سوزی تئاتر دوکها در سال 1776، این تالار به دستور ماریا ترزا (Maria Theresa) همسر دوک اعظم اطریش ساخته شد.

این مکان قبلا کلیسایی بود به نام سانتا ماریا دلا اسکالا (Santa Maria della Scala) که توسط یکی از اعضای خوانوده اسکالا، فرمانده سابق ورونا ساخته شده بود.

تالار جدید اپرا در سوم آگوست 1778 با نمایشی به نام معرفی اروپا (L'Europa Riconosciuta ) اثر آنتونیو سالیری (Antonio Salieri) گشایش یافت. ساختمان در سال 1867 بازسازی شد و در سال 1921 کاملا مدرنیزه شد. بارها در جنگ جهانی دوم خسارت دید، تا اینکه در سال 1946 بازسازی و گشایش مجدد یافت.
این تالار گنجایش نشستن 3600 نفر را دارد و همچنین شامل یک تئاتر ثانوی به نام اسکالای کوچک (Piccola Scala) است که به عنوان موزه اپرا استفاده میشود. بسیاری از مشاهیر جهان اولین اجرای خود را در اسکالا تجربه کرده اند.

 

 

 

نمایش آیدا (Aïda) در اسکالا
اسماعیل پاشا خدیو مصر در صحنه ای از اپرای آیدا اثر جوزفه وردی (Giuseppe Verdi ) افتتاح کانال سوئز را جشن میگیرد. این نمایش در سال 1985-1986 در تالار اسکالا بر روی صحنه بود.

 

 

 

نمایش نابوکو (Nabucco) در اسکالا
در این صحنه از نمایش اثر جوزفه وردی، نابوکو پادشاه بابلی قرن ششم قبل از میلاد، همراه با سربازانش به معبد سلیمان در اورشلیم وارد میشود و زاکاریوس کاهن اعظم یهود با وی روبرو میشود. این تولید پر هزینه در سال 1995-1996 در اسکالا بر روی صحنه بود.

 

 

 

نمایش فاسد (La Traviata ) در اسکالا
پرده اول از اپرای فاسد، ملاقات  ویولتا والری (Violetta Valéry )  زن پاریسی روسپی بسیار زیبا، با آلفردو گرمونت (Alfredo Germont)  یکی معشوقه های جدیدش، که در آن آلفردو با دوستانش در حال میخواری ترانه Libiamo را میخواند که وصف زیبایی و لذت زندگی است. ریکاردو موتی (Riccardo Muti ) بارها این نمایش را در اسکالا طی سال 1989-1990 رهبری کرده است.

 

 

صحنه ای دیگر از نمایش فاسد (La Traviata ) اثر جوزفه وردی  در اسکالا 2000-2001

 

 

Sardegna

ساردین

 

ساردین با تلفظ ایتالیایی ساردینیا، جزیره ای است در غرب ایتالیا و دریای مدیترانه. این جزیره همراه با جزایر کوچک اطراف ناحیه ساردینا را تشکیل میدهد. ساردین پس از سیسیل بزرگترین جزیره مدیترانه به شمار میآید. طول آن 270 و عرض آن 120 کیلومتر میباشد. این جزیره کوهستانی است و بلندترین نقطه آن در مونتی دل جنارینتو (Monti del Gennargentu) 1834 متر ارتفاع دارد.

 

 

مناسبترین نقطه برای زراعت کامپیدانو (Campidano) در جنوب غربی جزیره است. دامداری و کشاورزی از مشاغل عمده هستند و پرورش زیتون، انگور و تنباکو رایج است.

 

صنایع مهم دیگر ساردین، ماهیگیری و استخراج معدن سرب، روی، مس و نمک است. کالیاری (Cagliari)، نورو (Nuoro)، ساساری(Sassari) از شهرهای بزرگ این جزیره هستند.

 

 

 

نمونه ای از خرابه های باقی مانده از فنیقیها در شهر نورو مربوط به قرن هفتم قبل از میلاد.

 

 

 

بندر باستانى اوستیا (Ostia) مربوط به دوران سلطنت آنکوس ماریوس (640-617 قبل از میلاد). اوستیا بندر حمل ونقل گندم سیسیل و ساردین و همچنین پایگاه دریایی رم بود که در قرن نهم ویران شد اما در قرون وسطی دوباره احیا شد. آثار خوب بجای مانده، اینجا را به محل مهم تاریخی تبدیل کرده است.

 

 

 

 

 

Sicily

سیسیل

 

سيسيل با تلفظ ايتاليايى سيچيليا، بزرگترين جزيره در درياى مديترانه است که در جنوب ایتالیا واقع شده و توسط تنگه مسینا (Messina) از سرزمين اصلي ايتاليا جدا شده.  جزيره تقريباً سه‌گوشه است و با جزاير كوچك مجاور يكی از ناحيه هاي ايتاليا را تشكيل داده است. وسعت ناحيه سيسيل، 25707 كيلومتر متربع و جمعيت آن در سال 2002حدود 5 ميليون نفر بوده است.

 

ارتفاع فلات سيسيل 150 تا 500 متر بالاى سطح دريا ميباشد. در افق شمالي سلسله كوههاي نبرودي (Nebrodi)  و مادونيه (Madonie) با چندين قله مشخص از قبيل آتشفشان مانت اتنا (Mount Etna) با ارتفاع 3323 متر در شرق و مونته سن جوليانو (Mounte san giuliano)  با ارتفاع 750 متر در شمال غربي، قرار دارند.

 

 

 

نمایی از جزیره سیسیل

 

شيبهاي كم كوهستان عموماً پوشيده از درختهاى پرتقال و زيتون و بيشتر فلات نیز پوشيده از مزارع گندم است. كاتانيا (Catania) وسيعترين جلگه جزيره است كه كوه اتنا (Etna) در آن سربراورده است. اين ناحيه زلزله خيز ميباشد. زلزله سال 1908 جان حداقل 84000 نفر را در شهر مسينا ((Messina) و روستاهاي نزديك گرفت.

 

سيسيل همواره با خشكسالى مواجه است. باد گرم ظالمانه اي كه از آفريقاى شمالى به جزيره ميوزد، مردم جزيره را آسوده نميگذارد. فصل بارانى، كه در اواخر پاييز و زمستانى اتفاق ميافتد، باعث ميشود كه اين خشكى عمومى كمي بهبود يابد. استفاده از متدهاي قديمي براي كشاورزى، آبيارى كم و طبيعت خشك سرزمين باعث شده كه سيسيل نتواند در زمينه كشاورزي چندان پيشرفتي داشته باشد.

 

در مناطق بلند كوهستاني ميتوان درختهاي سرو را پيدا كرد. روى شيبهاى پايين‌تر درختان چوب سرخ جنگلي رشد ميكنند. درختان چنار در امتداد رودخانه‌هاي شرق، و در زمين‌هاى هموار ، جايى كه گندم كشت ميشوند درختان بلوط همراه با درختان زيتون، و كاج ديده ميشوند. به غير از چند نوع اندك، حيوانات وحشي سيسيل اغلب غير بومي هستند.

 

سيسيل منبع اصلى گوگرد جهان است. مواد معدنى ديگرازقبيل سنگ نمك و قير  نيز وجود دارند. صنعت پتروشيمى هم در اقتصاد جزيره نقش دارد و بيشتر وابسته به توليد در شرق سيسيل است بخصوص در كاتانيا، سيرا كوسه، راگوسا و گلا.

زراعت هنوز شغل عمده سيسيليهاست. و گندم مهم‌ترين محصول است که در املاک بزرگ کشت میشود، در املاك كوچك به طور عمده به پرورش انگور، بادام، زيتون، پرتقال، ليمو، لوبيا و سماق كه در دباغى و رنگرزي به كارميرود پرداخته ميشود.

شيلات (ماهى تن اقيانوسى، ساردين، مرجان و اسفنج) نيز گسترده است. يك چهارم ماهيگيران ايتاليا از سيسيل سفر خود را آغاز ميكنند. مشاغل ديگري نيز وجود دارد از قبيل توليد شراب و روغن زيتون، كنسرو كردن ميوه و سبزيجات و ساخت اسيدسيتريك.

 

در شهرهاى بزرگتر نيز شيشه كاري و فلز كاري رايج است. در نهايت توريسم نيز صنعت اقتصادي بزرگي محسوب ميشود. بازديد كنندگان زيادي براي ديدن اماكني مانند كليساى جامع  و خرابه‌هاى يونانى و محل‌هاى ديگر به جزيره مسافرت ميكنند.

جزیره سیسیل دارای آثار باستانی بسیاری است که اغلب از قرون 12 و 13 به یادگار مانده اند، در عکس زیر یک قلعه متعلق به قرون وسطی را مشاهده میکنید که در شهر ساحلی آلکامو (Alcamo) قرار دارد. 

 

 

پالرمو مهمترین شهر و بندراین جزیره میباشد که قبلا آن را معرفی کرده بودیم، در فرصتهای آینده با معرفی بعضی از دیگر شهرهای این جزیره  بیشتر به نقاط دیدنی و آثار باستانی آن خواهیم پرداخت.

 

 

Capri

جزیره کاپری

 

این جزیره در جنوب ایتالیا در ورودی خلیج ناپل و نزدیک شهر ناپل واقع شده است. این جزیره دارای شش کیلومتر طول و حداکثر دو ونیم کیلومتر عرض است. ارتفاع صخره های آهکی آن به 275 متر میرسد و مرتفع ترین نقطه جزیره از سطح دریا 586 متر است.

 

 

نمایی از شهر کاپری

 

شهر کاپری با ارتفاع 136 متر مقر اسقف است، که رفت و آمد به این شهر توسط قایق یا کشتی های بخار از شهر ناپل انجام میگیرد. 784 پله از شهر تا آناکاپری (Anacapri) در دل صخره ها کنده شده است. در غرب شهر غار آبی (Grotta Azzurra ) واقع شده که غار بزرگی است که ورودی آن از دریا بیش از یک متر ارتفاع ندارد، اما داخل آن بسیار باشکوه است. تنها هنگام آرام بودن دریا ورود به این غار با قایقهای کوچک عملی است. این غار بیضی شکل ارتفاعی معادل 12 متر دارد. طول آن 50 متر و بزرگترین عرض آن نیز 30 متر است. عمق  آب در داخل غار 15 متر میباشد.

 

 

 

 

استالاکتیکها از سقف و اطراف آویزان هستند. نور منعکس شده از آب دریا غار را به رنگ آبی درآورده است.

کاپری دارای آثار باستانی زیادی متعلق به ماقبل تاریخ و امپراطوری رم است، از جمله خرابه های 12 ویلای ساخته شده توسط امپراطور تیبریوس (Tiberius) که ده سال در کاپری حکومت کرده بود. با اینکه چشمه و رودخانه ای در کاپری وجود ندارد اما بارندگی زیاد باعث حاصلخیزی آن شده است و آن به مرکز تولید روغن زیتون، شراب و میوه تبدیل کرده است. صنعت توریسم اصلی ترین منبع درآمد جزیره نشینان است. طبق آمار سال 1990 در این جزیره 10 کیلومتر مربعی 7400 نفر ساکن هستند.

 

 ورونا

Verona

 ورونا شهری است در شمال ایتالیا،  ناحیه ونتو (Veneto) کنار رود آدیگه (Adige) که موقعیت سوق الجیشی آن بین ونیز و میلان و همچنین گذرگاه برنر (Brenner) که ارتباط دهنده اروپای مرکزی با ایتالیاست، آن را به مرکز مهم تجاری و راه آهن تبدیل کرده است.

این شهر تولید کننده منسوجات، ماشین الات، کاغذ، شیمیایی، محصولات غذایی و همچنین کفش میباشد.

 

در عکس فوق میدان دی سینیوری (Piazza dei Signori) مشاهده میکنید که مجسمه دانته آلیگیری در میان آن وقرار دارد.

از معماریهای قابل توجه این شهر میتوان به قصر سلطنتی سن زنو ماجوره (San Zeno Maggiore  متعلق به قرن 12 و 13) ، مقبره خوانواده اسکالیجر (Scaliger قرن 14)، کلیسای سبک گوتیک سنت آناستازیا (Sant'Anastasia کامل شده در قرن 15)، مکان باشکوه  قرن 15 بویلاکوا (Bevilacqua)، کانوسزا (Canossa) و پمپی (Pompeii) و قلعه قدیمی (Castel Vecchio 1354) که اکنون به یک موزه هنری تبدیل شده است، اشاره کرد.

 

یکی از سالمترین آمفی تئاترهای بجا مانده از  امپراتوری روم در مرکز میدان ورونا واقع شده که متعلق به قرن یکم میلادی است، که امروزه برای اجرای اپرا و کنسرتها استفاده میشود. در سمت راست تالار بزرگ شهر واقع شده است.

این شهر تا سال 89 قبل از میلاد متعلق به رومیان بوده است. در قرن پنجم اقوام وحشی آلمانی این شهر را به یک دژ نظامی تبدیل کردند، تا اینکه در قرن 12 به یک شهر آزاد تبدیل شد. اوج پیشرفت سیاسی و هنری شهر در قرن چهاردهم بود که توسط ونیز فتح شده بود. این شهر تا سال 1797 یکی از ایلات ونیز به شمار میرفت تا اینکه توسط قوای ناپلئون فتح شد. هنرستان نقاشی ورونا (متعلق به قرن 15 و 16) به جهت تابلوهای مناظر و پرتره هایش زبانزد است. در قرن نوزدهم ورونا به اشغال اطریشیها درآمد تا اینکه در سال 1866 قسمتی از پادشاهی ایتالیا گردید. این شهر در جنگ جهانی دوم خسارات فراوانی دید. جمعیت این شهر در سال 2002،  256110 نفر بوده است.

 

 

ناپل
Naples

نيپوليس به معناي شهر جديد در زبان يوناني، نام باستاني شهر ناپل امروز بوده است كه در ايتاليا ناپولي (Napoli) خوانده ميشود. اين شهر در جنوب ايتاليا در ناحيه كاپانيا واقع شده و يكي از بنادر مهم ايتاليا ميباشد.
ناپل بر سراشيب كوهپايه هاي سلسله جبالي ساخته شده است كه خليج ناپل را در دهانه درياي مديترانه، محصور كرده است. آتشفشان وزو (Vesuvius) از شهر قابل مشاهده است، وزو همان آتشفشاني است كه شهر پمپي(Pompeii) را در سال 79 ميلادي زير گدازه ها مدفون كرد.

 

نمايي از شهر ناپل

در ناپل علاوه بر يك بندر بزرگ براي كشتي هاي مسافري و تجاري، چندين بندر كوچكتر براي كشتي هاي ماهيگيري و تفريحي وجود دارد.
در كنار صنعت اصلي كه توريسم ميباشد، ناپل داراي صنايع كشتي سازي و توليد كنندگان مواد شيميايي، غذايي، دستكش، آهن و فولاد و ماشين سازي است.

ناپل به جهت زندگي رنگين خياباني، غذاها(محل پيدايش اسپاگتي و پيتزا) و ترانه هايش بالاخص سبك بل كانتو (bel canto ترانه زيبا) معروف است.

ناپل جايگاه قلعه هاي بيشمار و مكانهاي جالب است. روي يك جزيره سنگي كه توسط گذرگاهي به شهر متصل شده قلعه دل اوو (dell'Ovo) متعلق به قرن دوازده واقع شده و در بندر نيز قلعه قرن سيزده نوو (Nuovo) و بالاي تپه اي رو به شهر نيز قلعه قرن چهاردهمي سنت المو (Sant'Elmo) خودنمايي ميكند.

پلازو ريله (Palazzo Reale) مكان سلطنتي بوده كه در اوايل قرن هفدهم ساخته شده و اكنون يكي از كتابخانه هاي ملي قابل توجه ناپل است كه شامل مجموعه ارزشمندي از كتابهاي دستنويس است. در كنار اين كتابخانه، تيترو سن كارلو (ساخته شده در سال 1737 و بازسازي شده در سال 1816) قرار دارد كه از مشهور ترين تئاترهاي اپرا در سراسر اروپا بشمار ميايد.

موزه ملي ناپل به جهت دارا بودن نقاشيهاي زياد يوناني-رومي و مجسمه هاي يافت شده از شهر پمپي، هركولانيوم (Herculaneum) و حومه شهر، زبانزد است. اين موزه همچنين داراي مجموعه اي غني از نقاشي هاي مجلل فرانسوي است.

علاوه بر دانشگاه، ناپل داراي موسسه آموزش نيروي دريايي، مدرسه زبانهاي خارجي، هنرستان موسيقي و آكادمي هنرهاي زيبا ميباشد.

كليساي جامع سن جنارو (San Gennaro) يكي از معروفترين كليساهاي ناپل است كه در قرن سيزدهم شروع به ساخت شده و تا قرن نوزدهم قسمتهاي زيادي از جمله نماي سر در به آن اضافه شده است.
مقبره سنت جنوريوس (St. Januarius) محافظ مقدس شهر، در اين كليسا واقع شده كه در ماههاي مي و سپتامبر انباشته از جمعيتي است كه به معجزه اين شخص اعتقاد دارند.
كليساي سن دومنيكو ماجوره (San Domenico Maggiore) داراي نماي داخلي زيبايي است و انباشته از پيكره ها و نقاشي هاي ديواري است. در كنار اين كليسا صومعه دومنيكن واقع شده كه سنت توماس اكينز (Saint Thomas Aquinas فيلسوف معروف ايتاليايي) در آنجا زندگي ميكرده و درس ميخوانده است.

 

 

تورين

Turin

تورين با تلفظ ايتاليايي تورينو (Torino) شهري در شمال غربي ايتاليا و مركز ايالت تورين است كه در تلاقي دو رود پو (Po)  و دورا ريپاريا (Dora Riparia) واقع شده است. شهر مركز بزرگ فرهنگي و صنعتي است، با توليد كنندگان وسايل نقليه موتوري، چرم ، لباس و وسايل پلاستيكي.

                                                   نمایی از شهر تورین

بجز كليساي جامع سن جيواني باتيستا (Cathedral of San Giovanni Battista) كه متعلق به اواخر قرن پانزدهم است، اغلب بناهاي عمومي مهم در تورين متعلق به قرون 17 و 18 هستند كه به سبك باروك (baroque – سبك نامنظم و غريب) ساخته شده اند.

در كليساي كوچك كفن مقدس، واقع در كليساي جامع، ظرفي وجود دارد كه حاوي كفني است كه گفته ميشود حضرت مسيح را در آن دفن كرده بودند.

 از ديگر نقاط قابل توجه اسلحه خانه آرمريا رئاله (Armeria Reale) است كه موزه برجسته اي از اسلحه ها و وسايل جنگي است.

پلازو ماداما (Palazzo Madama) مكاني است كه اكنون موزه هنرهاي باستان است.

 پلازو كارينانو (Palazzo Carignano) محل تولد ويكتور امانوئل دوم (Victor Emmanuel II – پادشاه ايتاليا در سال 1861 تا 1878) است.

معبد موله آنتونليانا (Mole Antonelliana) در سال 1863به منظور پرستشگاه يهوديان و آكادمي علمي ساخته شده است.

سوپرجا باسيليكا (Superga Basilica) كه در سال 1731 تكميل شده، مقبره و زيارتگاه خانه ساوي (House of Savoy – يك سلسله سلطنتي شمال ايتاليا) است كه در روي تپه اي رو به شهر واقع شده است.

دانشگاه تورين، مركز دانشمندان تورين، در سال 1404 تاسيس شده است.

در سال 2002 جمعيت شهر تورين ، 861644 نفر بوده است.

 

 

بولونيا

Bologna

 

شهري در شمال ايتاليا و مركز استان بولونيا، دشتي حاصلخيز در كوهپايه رشته كوههاي آپنينه. مركز بزرگ نقل و انتقالات و بازار كشاورزي، بولونيا مركز تلاقي جاده هاي اصلي و راه آهن است كه شمال ايتاليا را با مديترانه و سواحل جنوبي آدرياتيك پيوند ميزند.

 

 

نمايي از شهر بولونيا

 

صنايع اصلي توليد ماشينهاي كشاورزي، فولاد، فراورده هاي غذايي، وسايل نقليه موتوري و مواد شيميايي است.

 

بولونيا مركز بزرگ آموزش و فرهنگ در دوره ميانه و اوايل رنسانس بود. در مركز قرون وسطي ايي شهر ساختمانهاي نما آجري و گچي سيماني به رنگهاي گرم، گذرگاههاي مسقف با مغازه هاي كوچك، خيابانهاي سنگ فرش شده زياد و ميادين بيشمار ديده ميشود.

 

حاشيه مدرن شده، مركز شهر را احاطه كرده است. سن پترونيو (San Petronio) كليساي پرابهت بولونياست، كه رو به ميدان بزرگ (Piazza Maggiore) كه ميدان اصلي شهر است واقع شده. اين ميدان در سال 1390 شروع به ساخت شد، اما نماهاي ظاهري آن هيچگاه كامل نشد. محوطه وسيع دروني به سبك گوتيك ساخته شده است.

 

از كليساهاي قابل توجه ديگر يكي  سن دومنيكو (San Domenico) است، كه در سال 1221 بنا شد، اما بين 1729 تا 1732 كاملا اصلاح و دگرگون شد و ديگري هم سن فرانچسكو (San Francesco) كه ساخت آن از سال 1236 تا 1263 طول كشيد و بعد از خسارت زيادي كه در جنگ جهاني دوم ديد، مرمت شده است.

 

بولونيا مركز آموزش و نشر است و دانشگاه بولونيا، موزه هاي نقاشي، باستانشانسي و صنايع باستاني توسكان در آن واقع شده است.

 

 

نمايي از ميدان بزرگ در مركز شهر كه كليساي سن پترونيو و عمارت شهرداري رو به ميدان ديده ميشوند.

 

 

 

 

پالرمو

Palermo

 

پالرمو با نام باستاني پنورموس (Panormus) شهر و بندري در شمال غربي ساحل جزيره سيسيل و مركز استان پالرمو ميباشد. پالرمو بزرگترين شهر و بندر مهم سيسل به شمار ميآيد. اين شهر مركز تجارت محصولات كشاورزي جزيره ميباشد و كارخانه هاي آن در زمينه محصولات غذايي، فولادسازي، كشتي سازي، محصولات چرمي، شيشه، شيميايي، سيمان، پارچه بافي و كاغذ در آن فعاليت ميكنند.

 

بيشتر ساختمانهاي قديمي شهر از زمان پادشاهي نرماندي به جاي مانده اند و نمايشگر نفوذ عربها، بيزانس، نرماندي و اسپانيا هستند. از جمله اين ساختمانها ميتوان به كليساي جامع (1169- 1185)، كليساي كوچك پالاتين (Palatine Chapel 1140) و كليساي سن جيواني دلي ارميتي (San Giovanni degli Eremiti 1132) اشاره كرد. دانشگاه پالرمو در سال 1777 تاسيس شده است.

 

 

 

نمايي از ميدان پروتوريا (Piazza Pretoria) متعلق به قرن شانزده كه توسط فرانچسكو كاملياني و ميكل آنجلو ناكرينو طراحي شده است.

 

 

پالرمو در قرن هشتم قبل از ميلاد توسط فنيقي ها ساخته شد و در سال 254 قبل از ميلاد به اشغال روميها درآمد. متعاقبا به دست آلمانها (Goths 440)، بيزانسيها (535)، عربها (831)، نرمانها (1072) و امپراتوري روم مقدس افتاد.

 

 

جنوا

Genoa

 

جنوا (Genova) در شمال غرب ايتاليا در ناحيه ليگوريا (Liguria) قرار دارد. بندري كنار خليج جنوا قسمتي از درياي ليگوريا. شهر كنار يك لنگرگاه طبيعي و در پاي گذرگاهي در غرب رشته كوههاي آپنينه واقع شده.

 

 

 

نمايي از بندر جنوا  يكي از شلوغترين بنادر اروپا

 

اين شهر با بندر مارسي فرانسه به لحاظ بندر اروپايي درياي مديترانه رقابت ميكند و مركز تجاري صنايع سنگين پيه د مونت (Piedmont) و لومباردي (Lombardy) و يكي از مناطق غني  كشاورزي در شمال ايتاليا و اروپاي مركزي است.

 

امكانات اين بندر كه در جنگ جهاني دوم خسارات بسياري ديد، توسعه يافته و مدرن شده است. كشتي سازي صنعت اصلي جنوا است. محصولات آهني و فولادي، قطعات موتور و اتومبيل، وسايل منجمدسازي، جنگ افزار، شيميايي، صابون و پردازش محصولات كشاورزي از ديگر صنايع مهم اين شهر است.

 

صنايع و مناطق مسكوني در شرق و غرب  روي تپه ها به موازات ساحل و پشت بندر قديمي توسعه پيدا كرده اند. در ميان شهر كليساي سبك گوتيك رومي سن دوناتو (San Donato) متعلق به قرون 12 و 13 قرار دارد و جلوي لنگرگاه ساختمان پلازو سن جورجو (Palazzo San Giorgio) قراردارد كه در قرن 14 ساخته شده است.

 

 

 قبرستان استالينو (Staglieno) كه بين سالهاي 1844 تا 1851 در سرازيري يك تپه ساخته شده است و شامل گردشگاهها، مجسمه ها، باغها و معابد پروتستانها ميباشد.

 

كليساي جامع سن لورنتزو (San Lorenzo) شامل گنجينه هاي هنري فراواني است. در شمال غربي نزديك ايستگاه ماريتتيما (Marittima) كه لنگرگاه كشتي هاي مسافري است، كليساي قرن 13 آنونتزياتا (Annunziata) واقع شده كه به لحاظ كارهاي هنري خوبش مشهور است. محل تولد كريستف كلمب (Christopher Columbus) نيز به عنوان مكاني تاريخي شناخته ميشود. شهر جنوا همچنين جايگاه دانشگاه جنوا (1471) ميباشد.

 

 

 

Venice
ونيز

ونيز (با تلفظ ايتاليايي ونيتزيا)، شهر و بندر در شمال ايتاليا در ناحيه ونتو (Veneto) مركز ايالت ونيز. ونيز بر روي 120 جزيره واقع شده كه توسط 177 كانال در تالاب هاي دهانه رود پو و پياو در شمال درياي آدرياتيك شكل داده شده است.

به لحاظ نقش تاريخي در كشتيراني و تجارت، اين شهر به عنوان ملكه آدرياتيك شناخته شده است.  توسط  بزرگراههاي راه آهن ونيز به سرزمين اصلي متصل ميشود. با شن ريزيهاي طولاني و موج شكنها در اطراف كانالها از نفوذ دريا جلوگيري شده است.

جزايري كه شهر در آن ساخته شده با حدود 400 پل به يكديگر متصل شده اند. طول كانال بزرگ (The Grand Canal)  تقريبا 3 كيلومتر است كه از شمال غربي به جنوب شرقي كشيده شده و شهر را به دو قسمت تقسيم كرده است. كانال جودكا (Giudecca) با طولي حدود 400 متر جزيره جودكا در جنوب را از ونيز جدا كرده است.

در مكانهاي باريك و پيچيده، همچنين خيابانهاي شهر قديمي هيچ وسيله موتوري مجاز نيست و پلها نيز فقط مخصوص عابران هستند.

يكي از كانالهاي ونيز

براي قرنها رايجترين وسيله حمل ونقل نوعي قايق به نام گوندولا (gondola)، كه قايقي با كف صاف است و با يك پارو هدايت ميشود، بوده است. امروزه اين قايقها عمدتا توسط توريستها استفاده ميشود. تقريبا تمام بارها و مردم توسط قايقهاي موتوري كرايه جابجا ميشوند.

چهره ونيز امروزي بسيار چالش برانگيز است، از جمله مهاجرت مردم به نواحي ديگر، خسارات سيل، نشست، آلودگي آب و هوا و كهنگي. به دنبال سيل شديد سال 1966، يك تلاش بين المللي جهت حفظ  ونيز تاريخي انجام گرفت و بسياري از بناها مرمت و محافظت شد. سيل بارها در طول تاريخ اين شهر وجود داشته است و هنگامي پديد ميآيد كه مد دريا با طوفان همراه ميشود و تلاش شده است تا با سدهاي مكانيكي جلوي آن گرفته شود. براي جلوگيري از نشست ساختمانها و بناها سعي شده است از آبهاي زيرزميني كمتر استفاده شود و اقدام به ساخت كانالهايي شده است كه از آلپ سرچشمه ميگيرند.

مهمترين منبع درآمد ونيز توريسم است. وجود معماريهاي زيبا، كانالها و جاذبه هاي بسيار هنري و فرهنگي، فستيوالهاي فيلم بيشمار و رويدادهاي ديگر، بازديد كننده هاي بسياري را به اين شهر جلب ميكند.
بلورجات، آينه ها و مهرهاي شيشه اي اين شهر كه اغلب آنها در جزيره مورانو (Murano) ساخته ميشوند، بسيار معروف است.

فنجان شيشه اي ازدواج مربوط به قرن پانزدهم

توريهاي ونيزي، بخصوص ساخت جزيره بورانو (Burano) قابل توجه است. در سرزمين اصلي يعني مستر و مارگرا (Mestre & Marghera) امكانات كشتي سازي و صنايع ديگر از جمله فولاد، ذوب فلزات و كارخانه هاي شيميايي وجود دارد. از زمان جنگ جهاني دوم بيشتر اهالي ونيز به دنبال كار و سكونت، راهي شهرهاي ديگر شدند. بندر مارگرا كه عهده دار بيشتر مسافرتهاي دريايي است، با كانالي كه امتداد كانال جودكا است، قابل دسترسي است.

ونيز يكي از زيباترين شهرهاي جهان است. ساختمانها و تزئينات شهر از سبك بيزانس گرفته تا رنسانس، نمايشي از يك معماري عالي هستند. آثار هنري و نقاشي مدرسه ونيز در مكانها ، ساختمانمهاي عمومي و كليساها عرضه ميشود.

ميدان سنت مارك

ميدان سنت مارك (Saint Mark) مركز شهر محسوب ميشود. در شرق اين ميدان كليساي جامع و دادگاه حكومتي (Palazzo Ducale) واقع است كه هر دو از بناهاي با اهميت ونيز هستند. كليساي جامع در سال 828 ساخته شده و بعد از آتش سوزي سال 976 در سال 1047بازسازي گرديد و نمونه اي از سبك بيزانسي ميباشد.

مكان دادگاه و تشكيلات حكومتي

ساختمان دادگاه در 814 ساخته شد و چهار مرتبه به علت آتش سوزي تخريب شد و هربار با اندازه بزرگتري ساخته شد و نمونه قابل توجه سبك گوتيك در ايتاليا ميباشد كه از عناصر اوليه رنسانس نيز بهره برده است.
در شمال كلانتري قديم (Procuratie Vecchie 1496) و در جنوب نيز كلانتري جديد (Procuratie Nuove 1584) واقع شده است كه هر دو به سبك رنسانس ايتاليايي ساخته شده اند.

در كنار اين دو مكان دالان يا كارخانه جديد (Fabbrica Nuova 1810) واقع شده كه شامل كافه ها و مغازه هاي زيادي است.

كنار مكان دادگاه دو ستون گرانيتي معروف سال 1810 وجود دارد كه مجسمه شير بالدار سنت مارك و سنت تئودور روي يك تمساح را نگه داشته اند.

برج كليساي سنت مارك شاخصي مهم است كه 91 متر طول دارد و بين سالهاي 874 و 1150 ساخته شده و در سال 1902 تجديد بنا گرديده است.

در پشت دادگاه پل مشهور افسوس (ponte dei sospiri) واقع است كه زندان عمومي را به دادگاه متصل ميكرده است.

نمايی از كليساي سانتا ماريا دلا سالوته (Santa Maria della Salute ) در كنار كانال بزرگ

در روي كانال بزرگ سه پل واقع شده كه پل ريالتو (Rialto - 1588) مشهورترين آنهاست كه در دو سوي آن مغازه هاي زيادي وجود دارد.

در شمال شهر نيز كليساي قرن پانزدهم سن جيواني (San Giovanni) با گنبد و ستون به سبك گوتيك ايتاليا قرار دارد كه يكي از كليساهاي مخصوص مراسم تدفين دادگاه بوده است.

در حومه شهر ونيز مجسمه اسب سوار قرن 15 ژنرال بارتولومو كولوني (Bartolomeo Colleoni) ساخته آندرا دل وروكيو (Andrea del Verrocchio) هنرمند فلورانسي وجود دارد.

موزه هاي بزرگي مانند كاد اورو (Ca’ d’Oro) و كليساهاي تاريخي زيادي در شهر به چشم ميخورند. كتابخانه قديمي (Libreria Vecchia) شامل بيش از 13000 دستنويس و بيش از 800000 كتاب، بعضا بسيار گرانقيمت است. دانشگاه ونيز نيز در سال 1868 ساخته شده است.

نمايي از كليساي سن جورجيو ماجور (San Giorgio Maggiore)

 

 

ميلان

Milan

 

 

ميلان (با تلفظ ايتاليايي ميلانو و نام باستاني مديولانيوم) شهري در شمال ايتاليا، مركز ناحيه لمباردي (لمبارديا). دومين شهر بزرگ ايتاليا از نظر جمعيت پس از رم. شهري تجاري، اقتصادي و مركز توليدكنندگان و همچنين زادگاه روشنفكران و هنرمندان بزرگ ايتاليا.

 

ميلان شهر مدرني است و توسط صنايع حاشيه ايي احاطه شده است. اين شهر داراي ساختمانهاي بلند مسكوني،  ادراي، تجاري و صنعتي زيادي است. مترو اين شهر در سال 1964 راه اندازي گرديد. ميدان اصلي شهر پياتزا دل دومو (Piazza del Duomo) نام دارد كه به دومو يا كليساي جامع ختم ميشود، كه ساختماني از مرمر سفيد با سبك گوتيك است كه در سال 1386 ميلادي پايه گذاري شده و درسال 1965 تكميل گرديده است.

 

 

كليساي جامع ميلان يكي از بزرگترين كليساهاي جهان است، كه در سال 1386 بناي آن شروع شد و برجسته كاري روي درها در سال 1965 به پايان رسيد. در درون اين كليسا كارهاي هنري فراواني وجود دارد و مقدس ترين اثر باستاني ميخي است كه گفته ميشود از صليب مسيح به جاي مانده است.

 

 

در جنوب غربي اين ميدان قصر سلطنتي سنت آمبروجو (Sant'Ambrogio) قراردارد كه كليساي قرن پانزده سانتا ماريا دله گراتزيه (Santa Maria delle Grazie) در كنار آن واقع شده است.

در مجاورت اين كليسا نيز صومعه دومينيكن كه در سالن غذاخوري آن تابلوي معروف شام آخر اثر لئوناردو داوينچي نقاشي شده قرار دارد.

 

پلازو دي بررا (Palazzo di Brera) از مراكز فرهنگي قرن هفده ميلان است و شامل هنرهاي زيبا، يك كتابخانه و يك گالري هنري است. پلازو دلامبروسيانا (Palazzo dell'Ambrosiana) شامل كتابخانه آمبروسيانا ميباشد كه در سال 1609 تاسيس شده و ميتوان آن را اولين كتابخانه عمومي در اروپا به شمار آورد.

 

ميلان همچنين داراي موزهاي عالي هنري، رويدادهاي تاريخي و تاريخ طبيعي، انستيتو مطالعه سياست بين الملل، سالن اپراي تئاترو آلا اسكالا (Teatro alla Scala) با شهرتي جهاني، هنرستانهاي موسيقي قابل توجه و چندين دانشگاه ميباشد.

 

 

گالري ويتوريو امانوئل دوم (Vittorio Emanuele II)

اين گالري بزرگ بازار سرپوشيده ميلا ن است كه با شيشه مسقف شده است. و در آن مغازه ها، رستورانها و كافه ها قرار دارد. اين گالري توسط جوزفه منجوني طراحي شد كه درست يك روز قبل از افتتاح در سال 1878 از سقف سقوط کرد و كشته شد.

 

ميلان مركز توليد مواد شيميايي و پارچه است. از توليدات مهم ديگر اين شهر ميتوان به هواپيما، اتومبيل، مواد خوراكي، لباس، شيشه، چرم، كالاهاي پلاستيك، ماشين سازي، دارو و پلاستيك  اشاره كرد.

ميلان همچنين صنعت بزرگي در ضمينه نشر كتاب و آثار موسيقي دارد، بانكهاي زياد و بورس سهام اصلي ايتاليا. يك نمايشگاه بين المللي تجاري ساليانه در ماه آوريل برگزار ميشود.

 

Rome
رم



رم پایتخت ایتالیا و مرکز استان لاتزیو (لاتیوم) است که رود تیبر (Tevere توره تلفظ ایتالیایی) از میان آن میگذرد. این شهر در میانه کشور و کنار دریای مدیترانه قرار دارد. واتیکان که کوچکترین کشور جهان محسوب میشود در داخل شهر رم محصور شده است.
برای قرنها رم شهر جاویدان نامیده میشد، زیرا یکی از بزرگترین شهرهای تمدن غرب و پایتخت امپراطوری روم بود. به عنوان مرکز جهانی کلیسای کاتولیک از سال 1871 این شهر به عنوان پایتخت ایتالیا برگزیده شد. این شهر یک از شهرهای مهم اروپا نیز محسوب میشود.
در عکس زیر رودخانه تیبر را مشاهده میکنید. میدان سن پیترو (Piazza San Pietro) که یکی از نقاط دیدنی رم است در زمینه عکس مشاهده میشود.



در حقیقت پس از جنگ جهانی دوم بود که رم مانند شهرهای میلان و ناپل به مرکز اقتصادی تبدیل شد. عمده فعالیتهای اقتصادی در رم به دو بخش کارهای دولتی و توریسم تقسیم میشود و اغلب مردم شهر در این دو زمینه مشغول کار هستند. توریسم باعث رونق صنایع زیادی در این شهر شده است از جمله پارچه بافی، صنایع چاپ، لباسهای مدل بالا، صنایع غذایی، دارویی، ماشین سازی و صنایع فلزی. صنعت فیلمسازی نیز صنعت مهمی به شمار میآید.
رم نقطه مرکزی راه آهن کشور به شمار میآید و توسط اتوبانه و آزادراهها به نقاط دیگر کشور متصل میشود. فرودگاه لئونارد داوینچی رم یکی از شلوغترین فرودگاههای اروپا است.
رم شهری باستانی است که در 753 سال قبل از میلا مسیح بوجود آمده و آثار باستانی زیادی را در خود جای داده است و اکثر ساختمانها ، میدانها و مجسمه های آن یادگار دورانهای قدیم هستند که معرفی هریک از این آثار نیازمند بحثی مستقل است. آمفی تئاتر کولوزیم را قبلا معرفی کرده بودیم، در ادامه چند عکس از نقاط دیدنی این شهر را مشاهده میکنید.



عکس فوق میدان اسپانیا (Piazza di Spagna) را نشان میدهد که توریستها روی پله های اسپانیایی که در قرن 18 ساخته شده کنار هم جمع شده اند و بالای عکس نیز کلیسای ترینیتا دی مونتی (Trinità dei Monti) را مشاهده میکنید که متعلق به قرن 15 است.



طاق کنستانتین که در سال 5-312 به یادبود پیروزی بزرگ کنستانتین پادشاه امپراتوری رم ساخته شد.



نمایی دیگر از میدان سن پیترو در واتیکان

 

فلورانس
Firenze

فلورانس نام شهر باستانی فلورنتیانا میباشد که در ایتالیا فیرنتزه نامیده میشود. در ایتالیای مرکزی و ناحیه توسکانی واقع شده و مرکز استان فلورانس گه رود آرنو در آن جاری است.
در عکس زیر رود آرنو را مشاهده میکنید که از زیر پل پونته ویکینو(Ponte Vecchio) جاری است.

ساختمانهای دوره گوتیک و رنسانس ، موزه ها و گالریهای هنر و پارکهای آن بسیار مشهور است. از سوی دیگر فلورانس شهر اقتصادی، تولیدی و ترابری مهم ایتالیا محسوب میشود. بازار مشروب، روغن زیتون، سبزیجات، میوه و گل آن بسیار پر رونق است. راه آهن و اتوبان اصلی آن شمال ایتالیا را به رم متصل میکند. صنایع عمده آن شامل موتورسیکلت، قطعات اتومبیل، ماشینهای کشاورزی، شیمیایی، کودها، پلاستیکها و ابزار دقیق میباشد.
صنایع دستی آن از جمله کارهای نقره و جواهرات (مخصوصا طلا و کنده کاری جواهرات)، کارهای حصیربافی، چرمی، شیشه ای، کوزه گری، اثاث چوبی و قلابدوزی آن نیز بسیار معروف است.

فلورانس پوشیده از برجهای و کلیساها تاریخی است که مشهورترین آنها کلیسای جامع سانتا ماریا دل فیوره است که قبلا به آن اشاره کرده بودیم. در عکس زیر نمایی از این کلیسا را از پارک میکل آنژ مشاهده میکنید.

موزه هنری پلازو دلی اوفیتزی(Palazzo degli Uffizi) معروفترین موزه فلورانس میباشد. ساختمان آن متعلق به قرن شانزدهم بوده که ادارات دولتی و دادگاهها در تشکیل میشده اند. هم اکنون در آن آثار نقاشی نفیسی از هنرمندان بزرگ ایتالیا و فرانسه در آن نگاهداری میشود.

کلیسای سانتا کروچه (Santa Croce) از دیگر ساختمانهای معروف فلورانس است که در قرن 13 و 14 ساخته شده و به عنوان مرکز پیدایش رنسانس از آن یاد میشود.

مجسمه پنج متری داود ساخته نقاش، معمار و مجسمه ساز معروف ایتالیایی میکل آنژ یکی از پیکره های معروف فلورانس است، که داستان جالب ساخته شدن آن را بعدها خواهم نوشت.

کلیسای سانتا ماریا نولا (Santa Maria Novella) یکی از زیباترین کلیساهای فلورانس است که در اوخر قرن 14 و اوایل قرن پانزده ساخته شده و با نقاشیهای زیبایی تزیین شده است.

کتابخانه مرکزی یکی از بزرگترین کتابخانه های ایتالیاست که در فلورانس واقع شده و حاوی بیش از چهار میلیون جلد کتاب و جزوه و هزاران کتاب دستنویس، نقشه و نامه است. این شهر زادگاه بزرگترین ادیب و شاعر ایتالیا دانته آلیگیری نیز میباشد.

 

 

Colosseum

کولوزیم

 

 

بزرگترین آمفی تئاتر و ورزشگاه روم باستان که دستور ساخت آن را وسپاسیان(Vespasian) امپراتور روم در سال 70 میلادی صادر کرد. در این استادیوم وسیع، تماشاگران رومی میتوانستند، گلادیاتورها و حیوانات وحشی را که تا سرحد مرگ باهم مبارزه میکردند را تماشا کنند.

ساختمان بیضی شکل آن با ابعاد 189 در 156 متر، در طی 10 سال ساخته شد و قادر بود 50000 تماشاچی را در خود جای دهد و بوسیله سایبان کرباسی بزرگی آنها را از معرض تابش آفتاب محفوظ نگه دارد.

جایگاه پلکانی شکل تماشا چیان بر روی تعداد زیادی طاق از جنس بتون اختراع شده توسط رومیان قرار داشت و برای اینکه روی سطح آن خوب صاف و محکم شود، از آجر و سنگ نیز استفاده کردند.

در محیط داخلی ورزشگاه، میدان یا جایی که مبارزات در آن انجام میشد، قرار داشت. کف چوبی آن بوسیله ماسه پوشیده شده بود تا خونهای ریخته شده را جذب کند. برای برگزاری مسابقات دریایی پهلوانی، میدان را پر از آب میکردند.

در زیرزمین مجموعه ای از اطاقها، قفسها و راهروها وجود داشت. گلادیاتورها و حیوانات قبل از ورود به میدان، در آنجا نگهداری میشدند. بالابرهایی که قفسهای دربسته حیوانات را به بالا و داخل میدان منتقل میکردند، بوسیله قرقره کار میکردند.

در حال حاضر تنها یک سوم از بنای این ساختمان باقی مانده است و آخرین مبارزه انجام شده درآن به سال 523 بعد از میلاد بازمیگردد.

 

Florence Cathedral

کلیسای جامع فلورانس

 

 

این کلیسای جالب توجه از نشانه های پیشرفت فلورانس میباشد. این کلیسا در قرن سیزدهم ساخته شد اما طراحان قرن سیزدهم کلیسای جامع فلورانس نتوانستند محاسبات ساخت گنبدی با قدرت کافی برای پوشش منطقه وسیع مرکز آن، که حدود 42 متر بود را انجام دهند، تا اینکه معماری به نام فیلیپو بونه لسکی (Filippo Brunelleschi) در سال 1420 راه حل این مشکل را پیدا کرد. او ساختمانی را طراحی کرد که خود بنا و سنگینی بار سقف را تحمل کند. گنبد هشت ضلعی از حلقه های افقی آجری و سنگی تشکیل میشد. برآمدگیهای ماسه سنگی و هلاای روی گنبد، آنرا محکمتر میکرد.

 

  

Leaning Tower of Pisa

برج کج پیزا

 

 

ساخت این برج که نمونه از معماری رومی است در سال 1173 در شهر پیزای ایتالیا شروع شد. این برج در حقیت به عنوان برج ناقوس کلیسای جامع پیزا استفاده میشده است. ساخت این مناره نزدیک 200 سال طول کشید و این ساخت و ساز تاخیری باعث ایجاد مشکلاتی برای این ساختمان گردید.

این برج 55 متر ارتفاع دارد و قطر آن نیز 16 متر میباشد که در هشت طبقه ساخته شده است. داخل برج راه پله مارپیچی مشتمل بر 294 پله وجود دارد که به بالای برج منتهی میشود. هنگامی که سه طبقه اول ساخته شد، یک طرف برج شروع به فرو رفتن در خاک کرد. این مسئله باعث شد که ساخت این برج تا 100 سال عقب بیافتد. سپس در سال 1301 شش طبقه دیگر نیز ساخته شد و در سال 1350 برج کامل گردید.

کجی این برج باعث شهرت فراوان آن گردیده است. در حال حاضر این برج حدود 5 متر از محور عمودی منحرف شده است و حدود یک میلیمتر در سال نیز به این انحراف افزوده میشود.

این همان برجی است که گالیله آزمایش معروف خودش (شتاب یکسان اجرام متفاوت) در آن اجرا کرد.

از سال 1990 به دلایل ایمنی ورود مردم به این برج ممنوع شده است.

 

 

جمهوری ایتالیا به بیست ناحیه مختلف تقسیم شده که هر ناحیه حکومتهای محلی خودش رو داره. اسم این نواحی رو از شمال تا جنوب براتون نوشتم :

 

 

شمال ایتالیا چون به نقاط دیگر اروپا دسترسی آسونتری داره، مرکز اصلی صنعت ایتالیا شده و صنایع پیشرفته تری داره و از نظر مالی و بانکداری هم منطقه مهمی به حساب میاد. میلان  درحقیقت  پایتخت تجاری ایتالیاست.

اما در مقابل، جنوب ایتالیا غالبا کشاورزیه و چون اکثر مزارع کوچکه و دستی کار میشه، میانگین درآمد جنوب ایتالیا خیلی از شمال پایین تره و وضع مردمش بدتره.

 

 

خوب اگه موافق باشین٬ برای زنگ تفریح بهتره بریم کمی تو آب و هوای آزاد بگردیم.

 

 

رشته کوهای شرقی آلپ در شمال ایتالیا که سنگ آهکهای بینظر آن منظره بدیعی را بوجود آورده است.

 

 

جزایر بلا در جنوب غربی جزیره سیسیل

 

 

قله مونت روزا در قسمت غربی رشته کوهای آلپ در شمال ایتالیا

 

 

برداشت زیتون در ایتالیا. ایتالیا یکی از بزرگترین تولید کنندگان زیتون و روغن زیتون جهانه. شرایط آب وهوایی مختلف در ایتالیا امکان کشت انواع و اقسام میوجات و سبزیجات را میده و زیتون هم یکی از مهمترین محصولات کشاورزی ایتالیاست.