نه تنها اسپاگتي بلكه...
روز انگليسي در مدرسه ابتدايي توسكاني

با زندگي بين ديوارهاي شهر فلورانس، خيلي آسون دنياي مدرن رو فراموش ميكنيد. واسه همين وقتي معلم ايتالياييم ازم خواست تو « روز انگليسي » مدرسه ابتدايي پسرش، يه سر به اونجا بزنم جا خوردم.

يعني تو اين شهر قرون وسطايي كه پر از نقاشيهاي ديواري، كليساها، روپوشهاي چرمي و دانشجوهاي خارجيه، مدرسه ابتدايي هم هست؟ ... خب حتما هست ديگه!

پاريتزيا (Patrizia) تو ميدون ساوانورولا (Piazza Savanarola) منو سوار سيتروئنش كرد و به سرعت از خيابوناي سنگ فرش شده به سمت خيابوناي اسفات شده اي كه به حومه شهر ميرفتن برد. حومه Bella Tuscany فقط تاكستان و ويلا نيست، واقعا قشنگه.

اون شروع كرد استادانه و سريع به لهجه توسكاني كه اغلب C‌ رو با H جايگزين ميكنن، صحبت كردن. Una hoha-hola hon la hannuccia جمله رايجيه كه اغلب براي اذيت كردن توسكانيها استفاده ميشه (Una coca-cola con la cannuccia)

من تمام تلاشم رو ميكردم كه از حرفاي اون، موقعي كه داشت به طور خلاصه از مدرسه پسرش لورنتزو (Lorenzo) تعريف ميكرد و ميگفت كه اونا بعد از Nutella festa، يه جشن يه روزه زبان انگليسي دارن، سر دربيارم.

مدرسه لورنزو به نظر زيبا ميومد و خيلي شبيه مدرسه ابتدايي بود كه خودم توش درس ميخوندم، با همون حال و هوا. راست راستي من تو ايتاليا بودم؟!

همونطور كه داشتم از پيچي رد ميشدم كه سر كلاس برم يه دفعه يه گروه بچه سي نفره رو ديدم كه دست جمعي به انگليسي گفتن:

- دوست ما از آمريكا، به مدرسه ما خوش آمدي!

معلمشمون بهشون گفت كه دور من حلقه بزنن و تك تك خودشونو به انگليسي معرفي كنن. لورنتزو كه تلاش ميكرد w رو تو اسم انگليسيش لورنس (Lawrence)، درست تلفظ كنه اسمشو گفت و يه دختر به اسم Fiammetta خودشو شعله (Flame) معرفي كرد.

من هر وقت تو ايتاليا ميخواستم اسممو بگم از داني الا (Daniela)‌استفاده ميكردم، اما از اونجايكه روز انگليسي بود، واسه اينكه ببينم بچه ها ميتونن اونو تلفظ كنن يا نه، گفتم اسمم دانيله (Danielle) هست. بچه ها گيج بودن تا اينكه رافا الو (Rafaelo) يه معادل براش پيدا كرد:

- Prosciutto San Daniele!

اوپ! ... به خودم گفتم، آره من قطعا تو ايتاليا هستم.

بعد از اين مراسم معرفي نسبتا طولاني، حالا نوبت بخش بعدي برنامه يعني معرفي فرهنگ ايتاليا بود. بچه ها دونه دونه ميومدن جلو و هركدوم به منه La Americana، تو يه جمله يه خطي انگليسي، از فرهنگ ايتاليا ميگفتن و همكلاسيهاشم تشويقش ميكردن. آلفونسو گفت:

- اسپاگتي تنها غذاي ايتاليايي نيست،

فرانچسكا اضافه كرد:

- سسهاي ايتاليايي هم نه تنها گوجه فرنگي نيستند، بلكه اغلب قرمز هم نيستند.

روبرتو هم گفت:

- همه ايتاليايي ها مشكي و سبزه نيستند. اونا بلوند و قرمز هستند و اكثرا قد بلندند و كوتاه نيستند.

پشت خنده هاي اونا من احساس كردم اين بچه ها قصدشون ارائه فرهنگ ايتاليا نيست بلكه دارن تصورات رايجي كه درباره ايتاليايها وجود داره رو نفي ميكنن. تصوراتي كه به دنبال مهاجرت وسيع مردم جنوب ايتاليا به آمريكا شكل گرفت و به صورت انبوهي با فيلمهاي آمريكايي به ايتاليا برگشت.

در پايان ازم خواستن درباره زندگي تو آمريكا صحبت كنم. من لبخند زنان به بچه ها نگاه كردم و گفتم:

- مردم آمريكا ايتالياييها رو دوست دارن. ما نه تنها اسپاگتي بلكه مردم ايتاليا، هنر، فيلما و همه غذاهاشونو دوست داريم!

رافا الو به نيابت از بچه ها گفت :

- خيلي ممنون Prosciutto. حالا معلممون بهت نشون ميده كه ما نونو با روغن ميخوريم نه با كره.